عدم تقارن عجیب کهکشان NGC 949

این تصویر واضح ترین تصویر از کهکشان NGC 949 است که در سی میلیون سال نوری در صورت فلکی NGC 949 قرار دارد،کهکشان یک شکل غیر متعارف دارد که طبیعتش آن را تاریک تر می کند.ازچشم انداز ما تشخیص نوع این کهکشان سخت است ولی مطمئنا یک کهکشان صفحه ای بیشتر شبیه به یک کهکشاه مارپیچی است.
NGC 949 اولین بار توسط ویلیام هرشل در 21 سپتامبر 1786 با استفاده از تلسکوپ 18.7 اینچی بازتابی کشف شد.کهکشان یکی از 3000 شی کاتالوگ هرشل است که بعنوان سحابی درطول برسی های پایه ای و فشرده عمیق آسمان بدست آمده که در نهایت بخش عمده ای از کاتالوگ NGC را تشکیل می دهد.
دوربین پیشرفته سنجش هابل (ACS)، این تصویر جدید را با جزئیات فوق العاده نمایش می دهد.این تصویر جزئیات فوق العاده که به ما اجازه می دهد یک تا یک صف بندی عجیب نامتقارن در خطوط گرد و غبار که مانند مار کهکشان را احاطه کرده اند ببینم،به نظر می رسد.نیمه بالایی کهکشان بیشتر با خطوط گرد و غبار مخطط شده باشد،یک مشاهده کنجکاوانه انتقال ستارگان به مرکز کهکشان و گرد و غبار ترجیح می دهد تا در صفحه کهکشانی اقامت بکند را می بینیم.
از بخش نوک،نور ستارگان از گرد و غبارها بسیار کمتر به ما می رسد،بنابراین درخشان تر به نظر می رسد،و از اهمیت گرد و غبار کاسته می شد.
مزایای علمی این کشف تازه در موزایک M31 PHAT به دانشمندان برای تولید یک نقشه جزئی گرد و غبار سه بعدی از M31 که چهار باربر واضح تر از مشاهدات قبلی است را می دهد.

منبع SPACETELESCOPE.ORG

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی NGC 6217

این کهکشان مارپیچی برجسته بنام  NGC 6217 در فاصله 60 میلیون سال نوری در قسمت شمالی صورت فلکی دب اصغر نهفته است و اندازه ای معادل یک سوم راه شیری ما یعنی 30000 سال نوری را دارد.این کهکشان دارای یک هسته بسیار روشن فعال است که به احتمال زیاد یک سیاهچاله است.این کهکشان یک کهکشان با ستاره های انفجاری است و یک جمعیت بزرگ از ستاره های جوان  را با عمری کمتر از ده میلیون سال دارد که در تصویر به رنگ آبی و صورتی دیده می شوند.در قسمت های مرکزی کهکشان لایه های گرد و غبار دیده می شود که کهکشان ها از آنها در فرآیند ستاره سازی استفاده می نمایند.

تصویر نجومی روز هسته کهکشان مارپیچی مسیه 61

این تصویر از هسته کهکشان مارپیچی مسیه 61 گرفته شده است.این کهکشان دارای اندازه تقریبی 100000 سال نوری است و در صورت فلکی سنبله قرار دارد که شامل 2000 کهکشان مارپیچی  و بیضوی است.این کهکشان در وسط بارنابئوس اورینانی و در ۵ مه, ۱۷۷۹ کشف شد.
کهکشان مارپیچی مسیه 61 بعنوان یک کهکشان با ستاره گان انفجاری است .کهکشان های انفجاری با استفاده از مخزن گازی خود سرعت بالای شکل گیری از ستارگان را دارند.
این کهکشان دارای یکی از فعال ترین هسته های شناخته شده و سیاهچاله ای با جرم 5 میلیون برابر خورشید ما است.مناطق آبی دور هسته مناطقی هستند که در آنها ستاره سازی بصورت فعال انجام می شود و در لایه های بعد گرد و غبار دیده می شود که یکی از عناصر لازم برای ستاره سازی است.خوشه سنبله در فاصله 65 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد.

تصویر نجومی روز یک کهکشان بزرگ با هسته طلایی

این یکی از سنگین ترین کهکشان های شناخته شده است که در فاصله 46 میلیون سال نوری قرار دارد.کهکشان مارپیچی NGC 2841 را در فاصله 46 میلیون سال نوری در شمال صورت فلکی دب اکبر می توان یافت.یک هسته زرد و زرق و برق دار  مثل یک جزیره در مرکز تصویر دیده می شود.قسمت های صورتی مناطق شکلگیری ستاره ها هستند و قسمت های آبی رنگ ستاره های جوان هستند که در ای بازوهای مارپیچی جدا گانه تعبیه شده اند.و در ای بازوهای مارپیچی ستاره سازی بطور گسترده انجام می شود قطر این کهکشان 150 هزار سال نوری است و از کهکشان راه شیری ما بزرگتراست این تصویر در نتیجه ادغام تصاوی هابل و سوربا بدست آمده است.تصاویر اشعه ایکس نشان می دهد که بادها و انفجارهای ستاره ای حرکت سیالی را از گاز داغ شناور در اطراف هاله کهکشان به وجود آورده است.این کهکشان دارای ویژگی های کهکشان آندرومرا است.
شکل گیری ستاره ها یکی از فرآیند های مهم در شکل دادن به شکل این کهکشان است.این احتمال نیز وجود دارد که ستاره های جوان مناطق شکل گیری ستاره خود را نابود کنند.از ستاره های جوان این کهکشان اشعه ماورا بنفش ساطع می شود.

کهکشان بچه قورباغه

تصویر مر بوط به کهکشان بچه قورباغه، (به انگلیسی: Tadpole Galaxy) یک کهکشان شکسته مارپیچی میله‌ای است که در چهارصد میلیون سال نوری از زمین و در اژدها (صورت فلکی) شمالی قرار گرفته‌است. ویژگی اصلی آن دنباله‌ای از ستارگان که در حدود ۲۸۰ هزار سال نوری طول داشته و خوشه‌هایی از ستارگان درخشان آبی است.
فرضیه بر این است که یک کهکشان مزاحم جلوی کهکشان اصلی را گرفته و شکل بچه قورباغه را به آن داده است.ستاره های آبی ستاره های جوانتر و تازه کشف شده کیهان را شامل می شوند.گرد و عبار بیشتر قسمت های بیرونی کهکشان و دم آن را فرا گرفته و تخمین زده می شود اندازه دم کهکشان 300 هزار سال نوری باشد.

آتش بازی تمام عیار در کهکشان مارپیچی NGC 6946

این کهکشان مارپیچی بنام NGC 6946 در فاصله 22 میلیون سال نوری از زمین واقع شده و در سال 1798 توسط ویلیام هرشل ستاره شناس انگلیسی کشف شده این کهکشان در یک صد سال گذشته شاهد یک آتش بازی تمام عیار بوده و هشت انفجار ابرنواختری در امتداد بازوهای مارپیچی آن رخ داده است. علاوه بر آن این کهکشان ده میلیارد سال عمر دارد و هر روز ستاره های جدید در آن متولد می شوند.این تصویر جدید از این کهکشان با استفاده از تلسکوپ اشعه ایکس چاندرا گرفته شده است.

ابرنواختر کهکشان مارپیچی NGC 6984

تصویر متعلق به کهکشان مارپیچی NGC 6984 است که سال گذشته میزبان یک انفجار ابرنواختری بنام SN 2012im بود که در مرکز تصویر مشاهده می شود.این تصویر در 19 اوت 2013 گرفته شده است و انفجار ابر نواختری که در مرکز تصویر مشاهده می شود ناشی از فروپاشی هسته یک ستاره عظیم بوده است.این ابر نواختر از نوع ابر نواختر IC است زیرا در نتیجه واپاشی هسته هیدروژن به لایه های بیرونی نشت کرده است.
زمانی که یک ستاره در مراحل پایانی عمر خود است ممکن است در اثر فرو ریزی هسته آن یک انفجار عظیم که منجر به نشت مواد از ستاره به بیرون است رخ دهد.
ابرنواخترهای نوع Ib و Ic فقط در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی رخ می‌دهند. هر دو گونه نشانه‌هایی از اکسیژن ،منیزیم و کلسیم بعد از حداکثر نورانیت در طیفشان دارند. علاوه بر آن ابرنواخترهای گونه Ib در نزدیکی حداکثر نورانیت نشانه‌هایی از وجود هلیم در طیفشان دارند. منحنی نوری هر دو گونه Ib و Ic مانند گونه Ia می‌باشد، ولی با این تفاوت که در زمان حداکثر درخشندگی آن‌ها، درخشندگی آنها کمتر از نور ابرنواخترهای گونه Ia می‌شود. دو گونه‌ی Ib و Ic معمولاً چشمه‌ی امواج رادیویی هم می‌باشند، در حالی که ابرنواخترهای Ia دارای چنین خاصیتی نیستند. تصور بر این است که ابرنواخترهای گونه Ib و Ic ناشی از انفجار در ستارگان پرجرمی باشند که محتوای هیدروژنی شان به اتمام رسیده و در گونهٔ Ic محتوای هلیومی نیز به اتمام رسیده باشد.

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی NGC 300

این تصویر توسط تلسکوپ فضایی ESO در فاصله شش میلیون سال نوری از ما واقع در صورت فلکی مجسمه از کهکشان مارپیچی NGC 300, منتشر شده است.
این کهکشان در اوایل قرن 19 توسط ستاره شناس اسکاتلندی کشف شده بود و برای رصد کردن یکی از روشن ترین و برجسته ترین کهکشان ها با دوربین چشمی است.
این تصویر با میدان گسترده WFI در شیلی نزدیک به 50 ساعت مونتاژ شده است و هدف اصلی آن سرشماری ستاره های این کهکشان است.فیلتر نوری موفق به مشاهده هیدروژن و اکسیژن در مناطق خاصی که در آنها ستاره سازی می شد شده است مناطقی که در آنها ستاره سازی در حال انجام است به رنگ قرمز و صورتی دیده می شوند.همچنین ESO موفق به کشف یک ستاره عظیم در این کهکشان شده است.

فرو رفتن کهکشان کوتوله در کهکشان مارپیچی!

NGC 1232 یک کهکشان مارپیچی عظیم واقع در 60 میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی نهر دور است.نور آن حاکی از انبوهی از ستاره های آبی و روشن در امتداد بازوی مارپیچی آن و خطوط گرد و غبار تیره ای است که انها را از هم جدا کرده است.مشاهدات اشعه ایکس آن را پوشیده از ابرهای فراوان نشان می دهد.تلسکوپ اشعه ایکس چاندرا ابر گازی درخشانی را در بخش اشعه ایکس با دمای شش میلیون درچه مشخص کرده است.ابر گازی می تواند 40000 برابر خورشید و جرمی معادل سه تریلیون برابر آن را داشته باشد.به نظر می رسید ابر گازی در اثر برخورد یک کهکشان کوتوله با یک کهکشان مارپیچی بزرگ که یک شوک فوق العاده عظیم از امواج گازی فوق العاده گرم به وجود آورده باشد پدید آمده است.درخشش گاز داغ ناشی ازاشعه ایکس از ده تا پنجاه میلیون سال ممکن است طول بکشد.
اگر این موضوع تایید شود این اولین باری است که یک برخورد توسط اشعه ایمس تشخیص داده می شود این می تواند به مشاهدات مشابه در سایر نقاط جهان کمک کند و منجر به درک بهتر ما از رشد کهکشان ها از طریق برخورد های مشابه شود.
به نظر می رسد موج شوکباعث شکل گیری ستاره های بزرگ روشن شده که این باعث انتشار گسترده اشعه ایکس وافزایش بادهای ستاره ای ناشی از انفجار ابرنواختر ها تحت عنوان ستاره های بزرگ تکامل یافته می شود.یکی از این مناطق در زیر تصویر و سمت راست مرکز این کهکشان مارپیچی در به نظر می رسد.تصویر ترکیبی از داده های اشعه ایکس چاندرا و داده های تلسکوپ نوری رصد خانه اروپاست.

منبع

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی NGC 1232

این تصویر تماشایی از کهکشان مارپیچی بزرگ NGC 1232 در تاریخ 21 سپتامبر سال 1998، در طول یک دوره از شرایط خوب مشاهده به دست آمده است.که آن بر اساس قرار گرفتن در معرض سه اشعه تابش آبی سرخ و ماورا بنفش بوده است رنگ مناطق مختلف به خوبی قابل مشاهده است مناطق مرکزی شامل ستاره های پیر هستند که رنگ مایل به قرمز دارند در حالی که بازوهای مارپیجی با ستاره های جوان آبی رنگ و مناطق تشکیل ستاره ها پر شده است.توجه داشته باشید که کهکشان همدم آن در سمت چپ به شکل حرف یونانی تنا است.
NGC 1232 در بیست درجه از جنوب آسمان استوا و در صورت فلی نهر در فاصله 100 میلیون سال نوری قرار دارد اما کیفیت اپتیکال ر به ما اجازه می دهد که آن را به خوبی با جزئیات باور نکردنی در فاصله مشخص شده ببینیم این تصویر این تصویر مربوط به 200000 سال نوری یا دوبرابر عمر کهکشان راه شیری ماست.
تصویر ترکیبی از سه عکس گرفته شده با فیلتر های مختلف U (360 nm; 10 min), B (420 nm; 6 min) and R (600 nm; 2:30 min)  در طول یک دوره .07 ثانیه است و میدان نشان داده شده در اندازه  6.8 x 6.8 arcmin گنجانده شده است شمال در شمالا و شرق به سمت چپ قرار دارد.

کهکشان های مارپیچی کهکشان های کوتوله نزدیک به خود را می بلعند!

این یک کهکشان است کیهان بیرون از آنجاست!براساس مدل های کهکشان ها با خوردن ستاره های دیگر رشد می کنند در حالی که کهکشان های بیضوی شکل زمانی حاصل می شوند که دو یا چند کهکشان پیشرو با هم ادغام شوند کهکشان های مارپیچی مانند راه شیری زمانی رشد می کنند که کهکشان های کوتوله کوچکتر را ببلعند.
در اطراف راه شیری و در  مجاورت محله کیهانی ما یک گروه محلی از کهکشان های مارپیچی که  اثری از بلعیدن کهکشان های کوتوله داشته باشند از 1997 شناسایی شده است.اما گروهی از سه کهکشان مارپیچی محلی و کوتوله های همراه آنها به اندازه کافی برای آزمایش پیش بینی های نظری ما در مورد علائم چند مرحله از فرآیند هضم کهکشان ها کافی نیستند.
در حال حار یک تیم بین المللی قادر به تشخیص این بوده است که هضم کهکشانی فراتر از گروه های محلی است و یک تیم جدید از محققان به رهبری دیوید مارتیننز دلگادو از موسسه پلانگ مطالعه کهکشان هایی در فاصله بیشتر از 50 میلیون سال نوری از زمین را به اتمام رساند و توانست یک تئوری جدید از علائم خوردن کهکشان های کوچک توسط کهکشان های مارپیچی بگوید.
هنگامی که یک کهکشان مارپیچی به یک کهکشان خیلی کوچک نزدیک می شود مانند یک کهکشان کوتوله ناهمواری کششی گرانشی کهککشان بزرگ به شدت باعث کج شدن و ناهموار شدن ستاره های کهکشان کوچکتر می شود در این فرآیند که برای میلیون ها سال ممکن است طول بکشد ساختار های پیچک مانند توسعه می یابند و در نتیجه بطور عادی کهکشان کوچکتر در یک فرآیند جزر و مد از ستاره ها متشکل می شود و کمکم کهکشان کوچکتر را بطور کامل جذب و تبدیل به قسمتی از کهکشان مارپیچی خود می کند.این مطالعه نشان داده که یک جریان جزر و مد بزرگ با جرمی معادل یک تا 5 رصد از جرم کل کهکشان مادر جذب کهکشان مارپیچی می شود.
شبیه سازی دقیق تکامل پیش بینی شده هر دو جریان جزر و مدی و تعدادی دیگر از ویژکی های متمایز را بعنوان بعنوان یک شاخص در ادغام ابرهای باقی مانده یا جت های غولپیکر یا دیسک های در حال ظهور کهکشانی را به تصویر می کشد.جالب است تمام این ویژگی های مختلف در مشاهدات جدید با ارائه شواهد جدید چشمگیر قابل ارتقا و قابل تصحیح است.
تصویر فوق العاده عمیق بدست آمده توسط Dr. Delgado و تیم بین المللی اش در جدیدی را به مطالعات کهکشانی سیستماتیک می گشاید قدم بعدی که در حال حاضر در حال پیشرفت است بافرآیند کامل کردن مدل های فعلی و آزمون های کمی بیشتر به منظور آزمایش شبیح سازی های فعلی برای تصحیح پیشبینی های مورفولوژی صورت می یرد.
شایان ذکر است این نتایج با تلسکوپ های آماتور که کاربرد تجاری دارند و با مشاهدات ابزار دیافراگم 10 تا 50 سانتی بدست آماده.

تصوی نجومی روز کهکشان پیچ و تاب خورده NGC 3718

این تصویر تمام رنگی تعدادی از کهکشان های دور در صورت فلکی دب اکبر است. NGC 3718،کهکشان مارپیچی پیچ و تاب خورده در مرکز تصویر ات بازوهای مارپیچی کهکشان نیز توسعه یافته است.لکه های خوشه های جوان در قسمت های بیروی کهکشان و گرد و غبار به رنگ زرد در مرکز تصویر دیده می شود.و مسافتی معادل 150 هزار سال نوری را دارد در سمت راست تصویر یک کهکشان مارپیچی بزرگ بنام NGC 3729 قرار دارد ئ احتمالا این دو کهکشان در تعامل رانشی با هم هستند و در فاصله 52 میلیون سال نوری از ما قرار دارند.در بالای این کهکشان نیز مجموعه ای از پنج کهکشان بنام Hickson 56 دیده می شود که در فاصله 400 میلیون سال نوری از ما قرار دارد این تصویردر سال 2013 برنده مابقه عکاسی از ستارگان برای تحقیقات فضایی شد.

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی NGC 3521

کهکشان NGC 3521 در فاصله 35 میلیون سال نوری در صورت فلکی لئو بصورت روشن دیده می شود و با تلسکوپ های معمولی دیده می شود اما د مقایسه با دریگر کهشان های مارپیچی لئو مانند M6 و M65 نادیده می شود این این پیکره کیهانی رنگارنگ در 50000 سال نوری برخی از کهکشان های ورزشی ماپیچی قرار باگرد و غبار آمیخته شده است. ستاره های صورتی و خوشه های جوان آبی مشاهده می شود در تصویر بقایای جزر و مد یک جریان ستاره ای که نتیجه ادغام بعضی از این کهکشان ها با این کهشان است دیده می شود. در مرکز کهکشان یک منطقه یونیزه وجود دارد که احتمال خطر انتشار هسته ای وجود دارد.

تصویر نجومی روز کهکشان روشن و مارپیچی IC 342

اندازه اش مشابه کهشان ماست کهکشان روشن و مارپیچی در همسایگی ما کهکشان IC 342 در فاصله ده میلیون سال نوری این کهکشان یک کهکشان برجسته در آسمان شب ماست و با توجه به جهان ما و پوشش گرد و غبار ابرها و ستارگان و گرد و غبار در امتداد صفحه کهکشان راه شیری ما پنهان است.و نور این کهکشان با ابرهای کیهانی پوشیده شده است.درر تصویر آثار گرد و غبار و ستاره های آبی و درخشان و صورتی و بازوهای مارپیچی به دور کهکشان و به دور از هسته دیده می شوند.
این کهشان ممکن است در اثر فرآیند های ستاره سازی اخیر دچار یک انفجار ابرنواختری شود وگروه کهکشان های راه شیری را تحت تاثیر تکامل گرانشی قرار دهد

یافته های جدید می گویند کهکشان راه شیری ما بسیار بزرگ تر از آن چیزی است که قبلا تصور می شد!

محققان دانشگاه بولدر کلورادو می گویند با استفاده از تلسکوپ هابل به  شواهدی دست یافته اند که می گویدکهکشان راه شیری بسیار بزرگتر از آن چیزی است که به نظر می رسد.
پروفسور John Stocke رهبر مطالعات گفت مشاهدات جدید تلسکوپ هفتاد میلیون درلاری هابل گفت مشاهدات جدید نان می دهد که کهکشان های مارپیچی عادی با هاله ای از گرد و غبار احاطه شده اند که می تواند قطری معادل یک میلیون سال نوری داشته باشد این قطر برای کهکشان راه شیری حدود 100،000 سال نوری معادل 6 تریلیون مایل  را داشته باشد.
این مواد هاله های کهکشان به وسیله تیم  CU-Boulder کشف شده است که بوسیله یک انفجار ابر نواختری از کهکشان اخراج شده است.و در یک فرآیند شکل گیری ستارگان توسط هاله کهکشان که در حال سقوط بوده اند بازیافت و ذخیره شده است و برای شکلگیری نسل جدیدی از ستاره ها به کهکشان نیرویی تازه داد.در فرآیند تکامل کهکشان ما برای درک این فرآیند به جزئیات بیشتری نیاز داریم.
بر اساس کشفیات علوم تلسکوپ فضایی در بالتیمور گاه ماساچوست، کالج امهرست و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز، Stocke و همکارانش تقریبا  ساخت وساز ابرهای غنی از گاز اکسیژن به دور کهکشان های مارپیچی به اندازه تمام ستارگان در کهکشان مربوطه آنها وجود دارد یافته های جدید دارای نتایج قابل توجهی در باره تغیر کهکشان های مارپیچی در طول زمان است.
بعلاوه تیم CU-Boulder مخازن عظیمی از گاز در  کهکشان ها را با میلیون ها درجه فارنهایت تخمین می زند

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی M101

تصویر متعلق به کهکشان مارپیچی M101 است که توسط تلسکوپ نیوتون ناسا در ماورابنقش برداشته شده است این کهکشان در فاصله 21 میلیون سال نوری از زمین و با طول 170000 هفتاد درصد بزرگتر از کهکشان راه شیری است سالنوری قرار دارد و حدقلا دارای یک تریلیون ستاره و یک میلیارد ستاره شبیه خورشید ماست.
این کهکشان دارای ستاره های جوان و داغ با نوربالاست که در نور مرئی اغلب می درخشد و در در اشعه ماورا بخش می درخشد.بازوهای مارپیچی کهکشان مکانهایی برای شکل گیری ستارگان جوان هستند.

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی NGC 1300

NGC 1300یک کهکشان مارپیچی است که در فاصله 61 میلیون سال نری در صورت فلکی نهر در فاصله 110000 سال نری از کهکشان ما واقع است.این کهکشان بخشی از خوشه نهر است که توسط یلیام هرشل در 1835 کشف شد.
این تصویر در سپتامبر 2004 توسط هابل گرفته شده است.
این کهکشان مارپیچی دارای یک هسته بالقوه فغال است که یک سیاهچاله در مرکز آن قرار دارد و هسته آن شامل یک ساختار بزرگ به مسافت 330 سال نوری را نشان می دهد.دیسک مرکزی در هسته نیز می تواند شامل گازهایی باشد که سیاهچاله مرکزی را تغذیه می کند..

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی M81

تصویر متعلق به یکی از درخشان ترین کهکشان ها در آسمان زمین است که از نظر اندازه دقیقا مشابه کهکشان راه شیری ما است بزرگ و زیبا,کهکشان مارپیچی M81 در فاصله 11.8 میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی دب اکبر واقع است تصویر عمیق جزئیات یک منطقه زرد و درخشان را در هسته کهکشان نشان می دهد اما در کنار این زرق و برق همزامن بازوهای مارپیچی آبی و خطوط گرد و غبار گسترده دارای ویژگی های نور کم هستند.به تدریج این ویژیگی ا از بازوی مارپیچی دیسک کهکشان تا بازوی مارپیچی آن در سمت راست بالای تصویر افزایش می یابد.
مطالعات درهه 1960 نشان می دهد واد حلقه ARP تصویر با یک جزر و مد ,در یک تعامل گرانشی با کهکشان همسایه خود   M82 کشیده می شود اما تحقیقات بعدی نشان داد که به احتمال زیاد حدقلا بعضی از ویژگی های حلقه ARP در کهکشان خود ما نیز وجود دارد.
مطابقت رنگهای نور مرئی و مادون قرمز ابرهای فارگیر گرد و غبار را نشان می دهد.
مژه ها(ابرهای)کهکشانی آن به نسبت کهکشان راه شیری چند سال نوری بالاتر قرار دارد و در آن ستاره ها و ابرهای گرد و غبار پنهان شده است.کوتوله همراه این کهکشان بنام  Holmberg IX, در بالای این کهکشان مارپیچی دیده می شود اندازه این تصویر 5 درجه است به اندازه یک ماه کامل ما .

تصویر نجومی روز تداخل دو کهکشان مارپیچی

تصویر مربوط به تداخل دو کهکشان مارپیچی تحت نام NGC 3314 که بین 117 تا 140 میلیون سال نوری در صورت فلکی هیدرا از ما قرار دارند این کهکشان در بین سالهای 1999 تا 2000 توسط دو پژوهشگر از دانشگاه آلباما کشف شد.

تصویر نجومی روز کهکشان مارپیچی به شکل گل رز

تصویر متعلق به کهکشان مارپیچی UGC 1810 یکی از بزرگترین کهکشان های مارپیچی شناخته شده است که دارای یک دیسک است که به آن شکل مارپیچی می دهد این شکل ناشی از نیروی کشش جزر و مدی کهکشان هم دم آن است که در قسمت زیرین آن واقع شده است.
کوچکترین لبه نشان می دهد که فرآیند شکل گیری ستاره بصورت بسیار شدید در محل تمایز این کهکشان با کهکشان همدم آن انجام می شود.

مجموعه ای از الگوهای غیر عادی مارپیچی در کهکشان بزرگ باعث تعامل بازوی مارپیچی با قسمت زیرین شده است که هنوز ناشناخته است.کهکشان بزرگتر UGC 1810 - UGC 1813 در حدود 5 برابر کهکشان کوچکتر است و از جفت قسمت های نابرابر تشکیل شده است و دارای شل نامتوازن مارپیچی است.
همچنین در برخورد های بین دوکهکشان فعالیت های انفجاری در کهکشان بزرگتر زودتر آغاز می شود زیرا کهکشان کوچکتر دارای گاز کمتری در هسته ی خود است که از آن ستاره ها متولد می شوند.
ARP 273 که در صورت فلکی اندرو مرا نهفته است در فاصله 300 میلیون سال نوری از زمین واقع است پل جذر و مدی بین دو کهشان دارای فاصله ای در حدود دها هزار سال نوری است.این تصویر در 17 دسامبر 2010 با استفاده از سه فیلتر جداگانه توسط هابل گرفته شده است و طیف گسترده ای از طول موجها مانند ماورا بنفش آبی و نور قرمز را پوشش می دهد.