با عرض خوش آمد گویی و با تشکر از حسن انتخاب شما بخاطر مطالعه این وبلاگ لطفا در صورتی که مطالب ما را مورد توجه شما قرار گرفت برای دریافت روزانه مطالب علمی دو پیج پایین صفحه و پیج های سمت راست صفحه را لایک بفرمایید لطفا انتقادات و پیشنهادات خود را نیز در صورت تمایل از طریق صفحات فیسبوک ما یا قسمت نظرات منعکس نمایید.
‏نمایش پست‌ها با برچسب ابرنواختر. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب ابرنواختر. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ فروردین ۲۵, دوشنبه

دانشمندان می گویند ستاره های کوارکی ممکن است در اطراف ابرنواختر ها باشند!


ما هنوز ستاره های کوارکی را نیافته ایم ولی این به این معنی نیست که آنها وجود ندارد.شاید ما تعدادی از آنها را یافته ایم شاید تعدادی از این ستاره های نترونی واقعا ستاره های کوارکی باشند.برطبق تئوری های ما بسیار سخت است که بگویم یک ستاره نترونی یک ستاره کوارکی است.
محققان پیشنهاد می کنند که ستاره های نترونی رفته رفته به ستاره های نترونی تبدیل می شوند و کاوش ستاره ها نشان می دهد که ماده بنیانی ستاره های نترونی در ابتدا توسط کوارک های عجیب ساخته می شوند.زیرا دارای یک میدان الکتریمی عجیب و غریب هستند و سطح بزرگ و درخشانی دارند که بسیار بزرگ است و این نمی تواند وجود داشته باشد و بسیارگیج کننده است.
یکی از شگفت انگیز ترین جنبه های ستاره های نترونی این است که آنها گازی شکل نیستند اما بسیار به بسته های مایع نزدیک ترند.ستاره های کوارکی باید مایع با شند ولی دارای یک سطح جامد هستند.
در هر حال گروهی از محققان این  فرظیه را عوض کرده اند.ستاره های کوارکی اغلب فرض می شود که با میدان ها الکتریکی عظیم در سطحشان باشند دقیقا زیرا فرض می شود سطح انها صاف باشند اما برطبق گفته های دانشمندان ستاره های نتروننی برخلاف ستاره های کوارکی نیستند دارای سطح جامد نیستند.این کار شبیه گرفتن آب است با یک صطح مسطح اضافه کردن دما و و کاهش تنش سطح آن به حباب ها اجازه می دهد تا شکل بگیرند.در ستاره های شگفت انگیز حباب ها از ماده کوارک ساخته می شوند
یک نتیجه این است که این ستاره نمی تواند میدان الکتریکی بزرگی برای سطح صاف و درخشان داشته باشد و این به ستاره های بزرگ اجازه می دهد که تراکم کمتری از آنچه که فکر می شد داشته باشند در حالی که بیشتر ستاره هایی که اغلب متراکم تشخیص داده شده اند بطور منظم در حال ادغام هستند.
بیشتر ماده جهان ما از نوعی ماده تاریک که بنام تعامل ضعیف ذرات بزرگ معروف است که در انگلیسی WIMPs نیز معروف است.در حالی که تعدادی از دانشمندان پیش بینی می کنند که این ذرات فرضی بیشتر خواص ضروری برای مدیریت ماده تاریک را دارند در حالی که دانشمندان هنوز قادر نیستند تا یک مفهوم را برای این ماده پیش بینی کنند.در یک مطالعه فیزیک دانان یک مشتق برا محدودیت جرم  بنام تعامل ضعیف ذرات بزرگ ها با محاسبه چگونه اینکه چگونه این ذرات ماده تاریک می توانند به داخل ستاره های نترونی منتقل شوند و ماده شگفت انگیز کوارک را بسازند محاسه کردند.
WIMP ها همچنن بطور بسیار وسیع در هاله های کهکشانی واقع هستند در حالی که هاله های کهکشانی قابل مشاهده نیست آنها بیشترین جرم ماده کهکشان را از WIMP های سنگین شامل می شوند.
دکتر آنجلز پیرز از دانشگاه سالامانکا با دکتر جوزف سیلک از دانشگاه آکسوفور و دکتر جرینا استون از آکسفود نشان دادند زمانی که یک ستاره نترونی در جاذبه ای نزدیک WIMP ها گیر می افتد ها ستاره های نترونی را داخل ستاره بزرگ رها می کند.
یکی از مهمترین مسائل در حالی که تراکم شدید ستاره های کوارک ها پایدار تر از ماده منظم است.محققان فکر می کنند زمانی که ستاره نترونی به پایین می چرخند و هسته متراکمشان افزایش می یابد به داخل فاز مناسبی از ماده کوارک در یک ستاره تبدیل می شوند.
نظریه پردازان بطور با اطمنان کامل نمی تونند بگویند که یک ستاره نترونی آرام آرام به یک ستاره کوارکی تبدیل می شود.بر طبق یک تحقیق جدید از نتایج WIMP ستاره های نترونی زندگی طولانی با توده های ماده کوارک یا بیشتر را دارند.WIMP در داخل هسه ستاره های نترونی به دام می افتند و در فرآیندی انرژی را آزاد می کنند.شما به سطح ستاره نگاه می کنید و می بینید که چگونه در طول زمان خنک تر می شود.بنابر این ستاره های کوارکی ممکن است کمی سریع تر سرد شوند.چه ستاره نترونی وحود داشت باشد یا نداشته باشد کشف نتایج مهمی در مفهوم کوانتم خواهد داشت که مفاهیم بننیادی از کوارکها یافتن یک ستاره کوارکی فهم ما را از کرومودینامیک کوانتومی بهبود خواهد بخشید تئوری بنیادی نیروی اتمی و شواهدی از اویل فاز جامد کواک ها را خواهد داد.

در سال 2009 چینی ها شواهدی از وجود یک ستاره کوارکی در ابرنواختری بنام  SN 1987A را مشاهده نمودند.یک ستاره کوارکی می تواند نور بعد از انفجار بزرگ را ساطع کند زیرا در زما انفجار بزرگ جهان با دریای از کوارک های متراکم به یک میلیارد درجه سانتیگراد رسیده بود.در حالی که این ستاره نامزد ستاره کوارک است ولی هنوز بطور رسمی تایید نشده است.انفجار ستاره های نترونی شامل یک انفجار نوترینوها است ولی انفجار این ساره شامل دو ستاره بود و محققان می گویند که انفجار ثانیه دوم باعث  فروپاشی آن به یک ستاره کوارک شده است.دانشمندان می گویند تصویر اشعه ایکس ستارگان نترونی یا ستارگان کوارکی باید متفاوت باشد این تصویر توسط رصد خانه اشعه ایکس چاندرا از  SN 1987A  گرفته شده که توسط بنیاد ملی علوم تایید شده است.اشه ایکس توسط چاندا نمایش داده شده و بقیه مناطق انرژی کمتری دارند و گرد و غبار و از تعاملی را در منطقه ستاره ای ایجاد می کنند و این کشف می تواند نقطه عطفی در تحول ابرنواختر ها باشد.
[منبع]

۱۳۹۲ آذر ۲۸, پنجشنبه

انفجار های قدرتمند باستانی نوع جدیدی از ابرنواختر ها را تشریح می کند.

ستاره شناسان با برسی بقایای ابر نواختر SNLS دو تا از دورترین ابر نواختر های شناخته شده را در فاصله ده میلیارد سال نوری کشف کرده اند.
این کشفیات تازه گیج کننده هستند زیرا مکانیزم اصلی ابر نواختر ها این است که ستاره های بزرگ هنگام فروپاشی به سیاهچاله یا ستاره نترونی عادی تبدیل می شوند و این مکانیسم این درخشندگی شدید را تمی تواند توضیح دهد.
در ابتدا دانشمندان هیچ عقیده ای در باره این اجسام نداشتند و فکر می کردند آنها ممکن است ابر نواختر باشند و در کهکشان ما یا یک کهکشان دور از ما قرار داشته باشند.
اما یک دانشمند نشان داد که این ابرنواختر ها دارای درخشندگی و انرژی بسیاری هستند.
یکی از این ابرنواختر های کشف شده بنام SNLS-06D4eu در فاصله بسیار دوری که ممکن است قرار دارد و به نظر می رسد جزو " انواع جدیدی از ابرنواختر هایی که در حال ظهور هستند و به نام ابرنواختر های فوق العاده درخشان هستند و حاوی هیچ هیدروژنی نیستند" می باشند.
مطالعات جدید نشان می دهد که این نوع ابر نواختر ها با انرژی ایجاد یک مگنتار تغذیه می شوند.مگنتار ها ستاره های نترونی بسیار مغناطیسی هستند ککه صدها بار در ثانیه می چرخند.و جرم خورشید و میدان مغناطیسی به اندازه یک شهرستان را دارند.
با همکاری دایل کاسن از برکلی و لارونس برکلی مدل هایی از ابر نواختر ها شرح داده شده است که داده هایی از یک انقجار ستاره ای یک مقدار کوچکتر از خورشید که غنی از هیدروژن و اکسیژن است شرح داده شده است.این ستاره احتمالا اول بزرگتر بوده است اما لایه بیرونی آن قبل از انفجار فرو ریخته و هسته آن باقی مانده است.
این ستاره منحصر به فرد تر است زیرا یک چرخش بسیار سریع دارد و زمانی که مرد هسته آن چرخید تا یک غول مغناطیسی بزرگ را تشکیل داد و چرخش باعث خشم مغناطیسی این غول شد.


این ابرنواختر های خیلی دور از زمان انفجاری که باعث انبساط جهان شده است اشعه ماورا بنفش منتشر می کردند و زمانی که طول موج آنها به فروسرخ افزایش یافت در زمین قابل مشاهده شده اند. و زمانی منتشر شده اند که جهان فقط چهار میلارد سال قدمت داشت و این نوع ابر نواختر ها بسیار نادر هستند و از هر 10000 ابر نواختر شاید یکی از آنها به این شکل باشند و به نظر می رسد در کهکشان های بدوی اتفاق افتاده باشند که مقادیر کمتری از عناصر سنگین تر از هیدروژن و هیلیوم را که در جهان اولیه شایع بوده اند داشته باشد.

۱۳۹۲ آبان ۲۱, سه‌شنبه

آتش بازی تمام عیار در کهکشان مارپیچی NGC 6946

این کهکشان مارپیچی بنام NGC 6946 در فاصله 22 میلیون سال نوری از زمین واقع شده و در سال 1798 توسط ویلیام هرشل ستاره شناس انگلیسی کشف شده این کهکشان در یک صد سال گذشته شاهد یک آتش بازی تمام عیار بوده و هشت انفجار ابرنواختری در امتداد بازوهای مارپیچی آن رخ داده است. علاوه بر آن این کهکشان ده میلیارد سال عمر دارد و هر روز ستاره های جدید در آن متولد می شوند.این تصویر جدید از این کهکشان با استفاده از تلسکوپ اشعه ایکس چاندرا گرفته شده است.

۱۳۹۲ آبان ۱۹, یکشنبه

ابرنواختر کهکشان مارپیچی NGC 6984

تصویر متعلق به کهکشان مارپیچی NGC 6984 است که سال گذشته میزبان یک انفجار ابرنواختری بنام SN 2012im بود که در مرکز تصویر مشاهده می شود.این تصویر در 19 اوت 2013 گرفته شده است و انفجار ابر نواختری که در مرکز تصویر مشاهده می شود ناشی از فروپاشی هسته یک ستاره عظیم بوده است.این ابر نواختر از نوع ابر نواختر IC است زیرا در نتیجه واپاشی هسته هیدروژن به لایه های بیرونی نشت کرده است.
زمانی که یک ستاره در مراحل پایانی عمر خود است ممکن است در اثر فرو ریزی هسته آن یک انفجار عظیم که منجر به نشت مواد از ستاره به بیرون است رخ دهد.
ابرنواخترهای نوع Ib و Ic فقط در بازوهای کهکشان‌های مارپیچی رخ می‌دهند. هر دو گونه نشانه‌هایی از اکسیژن ،منیزیم و کلسیم بعد از حداکثر نورانیت در طیفشان دارند. علاوه بر آن ابرنواخترهای گونه Ib در نزدیکی حداکثر نورانیت نشانه‌هایی از وجود هلیم در طیفشان دارند. منحنی نوری هر دو گونه Ib و Ic مانند گونه Ia می‌باشد، ولی با این تفاوت که در زمان حداکثر درخشندگی آن‌ها، درخشندگی آنها کمتر از نور ابرنواخترهای گونه Ia می‌شود. دو گونه‌ی Ib و Ic معمولاً چشمه‌ی امواج رادیویی هم می‌باشند، در حالی که ابرنواخترهای Ia دارای چنین خاصیتی نیستند. تصور بر این است که ابرنواخترهای گونه Ib و Ic ناشی از انفجار در ستارگان پرجرمی باشند که محتوای هیدروژنی شان به اتمام رسیده و در گونهٔ Ic محتوای هلیومی نیز به اتمام رسیده باشد.

۱۳۹۲ مهر ۲۵, پنجشنبه

جاری شدن نورهای جدید از یک ستاره مرده به محققان یک ایده جدید در باره ابرنواخترها بخشید.

ستاره شناسان دانشگا کوئین بلافست نوری جاری شده روشن و نادر ستاره های منفجر شده ر ا کشف کردند.
این تحقیقات در شماره فردای مجله نیچر منتشر خواهد شد.آن پیشنهاد می دهد که درخشان ترین ابرنواختر و ستاره های منفجری شده توسط تعدادی از ستاره های نترونی کوچک و فوق العاده متراکم نیرو داده شده اند.با میدان های مغناطیسی کیهانی آن هزاران بار در ثانیه می چرخد.
دانشمندان اختر فیزیک کوئین دوتا از روشن ترین و درخشان ترین ستاره های منفجر شده را برای بیش از یک سال مورد مشاهده قرار دادند.که با تئوری های موجود در تضاد بودند.یافته های آنها این پیشنهاد را می ددهد که بهترین منشا گسترش نوعی از انفجار در داخل هسته ستاره با ایجاد یک توده متراکم که به سرعت در حال چرخش و تبدیل به یک ستاره مغناطیسی است.
مت نیکول محقق اختر فیزیک دانشگاه کوئین گفت:ابرنواختر ها چندین میلیارد بار از خورشید درخشان ترند.در حقیقت آنها به قدری درخشانند که اختر شناسان آماتور بطور منظم آنها را در نزدیکی کهکشان ها مشاهده می نمایند.برای دهه ها گمان می شد نور ابر نواختر ها بخاطر موجهای انفجاری قدرتمند و مواد رادیواکتویته است.
آما اخیرا با ابر نواخترهای جدیدی که یافت شده توضیح این موضوع بسیار راحت است.آنها صدها بار از چیزهایی که در طی پنجاه سال اخیر یافت شده اند درخشان ترند. و منشا خاصیت بینهایت آنها کاملا راز آلود است.
تعدادی از تئوری های فیزیک پیشبینی می کند که منشا این نوع از انفجارها از ستاره های بزرگتر در کیهان خودشان را نابود می کنند کاملا وابسته به درجه حرارت هسته اتمی یک بمب غول آسا ،اما اطلاعات ما برای تایید این تئوری کافی نیست.
در یک انفجار ابر نواختری ستاره لایه بیرونی را بطور شدیدی به بیرون می دهد در حالی که هسته ان از یک توده فشرده به یک ستاره نترونی تبدیل می شود.با وزنی معادل خورشید ولی با عرض ده کیلومتر ما فکر می کنیم  که در مقداری کوچکی از مواردمیدان مغناطیسی خیلی قوی و چرخش خیلی سریعتر از سیصد بار در ثانیه داشته باشند می توانند با چرخش انرژی در داخل ابر نواختر از طریق میدان مغناطیسی ، آن را روشنتر از حالت عادی بکنند این پیش بینی را بطور دقیق تایید می کند.
دانشمندان کوئین با رهبری تیم بین المللی از دانشمندان با تعدادی از قوی ترین تلسکوپ های زمین کار می کنند که داده ها را با سیستمPAN-STARRجمعاوری می کند.این سیستم در کوههای هاوایی بزرگترین دوربین دیجیتالی جهان را تشکیل می دهد که می توانند ناحیه ای به بزرگی چهل برابر ماه را در تیر راس داشته باشند.مطالعات این پروژی 2.3 میلیون دلار توسط پروفسور استیون اسمارت اعطا شده است.پروفسور اسمارت می گوید:اینها واقعا ابرنواخترهای مخصوصی هستند.برای اینکه آنها بسیار روشن هستند.و ما می توانیم برای لمس فاصله های دور از کیهان از آنها استفاده بکنیم.مسافرت در کیهان با یک سرعت ثابت زمانی که ما بیشتر به دور نگاه می کنیم ما عکس های بسیاری را بوطر فزاینده در فاصله دور میبینیم.با فهمیدن فرآیند خیره کننده انفجارها ما می توانیم در کیهان کاوش داشته باشیم زمانی که آن کوچک بود یا زمانی که متولد شد.هدف ما یافتن این ابر نواختر ها در ابتدای کائنات تشخیص تعدادی از ستاره های اولیه برای تولید فرآیند اولین مواد شیمیایی در جهان هستی است.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه

آیا منظومه شمسی ما می تواند ناشی از انفجار یک ابرنواختر باشید؟شهاب سنگ ها سرنخی برای تایید این نظریه هستند.

دانه های گرد و غبار در هم آمیخته با منظومه شمسی و در اطراف به مانند باز Pinball به فاصله 4/5 میلیارد سال بیرون می روند.
نمونه شهاب سنگ حاوی یک ماتریس دانه های ریز غنی از کربن و همراه با چاندرولس کربنی که هردو شمال مواد معدنی اولیه هستند برسی های دانشگاه وسترون رزورو در 2011 نشان داد که شواهدی از آسیب دیدگی ناشی از تشاشعات در هر دو مورد وجود دارد.
همچنین شهاب سنگ آلند شامل دانه های میکروسکوپی الماس با اثر ایزتوپی عجیبی است که نشان دهنده منشا فرا خورشیدی این دانه هاست و احتمالا محصول یک ابر نواختر در همین نزدیکی است.
محققان اکنون مشغول برسی یک تکه کوچک از یک شهابسنگ هستند که احتمال دارد نزدیک خورشید تشکیل شده باشد ولی از یک کمربند ابر نواختر تشکیل شده است.سپس از داخل یک هسته سوزان درونی مانند خورشید بازگردادنده می شود محققان می گویند نتایج این برسی به درک بهتر ا از روزهای اولیه منظومه شمسی و فرآیند شکل گیری و تابش نور در ستارگان کمک می کند.
این می تواند مفاهیمی برای چگونگی تشکیل منظومه شمسی و احتمالا سایر سیستم های خورشیدی و چگونگی تشکیل آنها باشد.
جاستین سیمون از مرکز فضایی جانسون ناسا در هستون گفت:تعدادی از مدل های اختر فیزیکی در تلاشند که توضیح دهند آیا دینامیک تشکیل ستاره در یک دیسک گازی وحد دارد؟اما همه آنها بستگی به توضیحات ما در مورد امضای پیدا شده این شهابسنگ ها دارد.
این تیم با گنجاندن 4.57 میلیارد ساله در جزئیات یک پروپ کوچک در مطالعه و اندازه گیری غلظت دو ایزوتوپ اکسیژن مختلف در لایه های سنگی مختلف از همان عنصر متوجه شدند که ایزوتوپ ها تعداد متفاوت از نتوترون ها را در هسته اتمی خود دارند.
در نتیجه نمی توانند ناشی از یک منشا یکسان باشند و این مساله می تواند تاییدی بر این باشد که ممکن است قسمتی از سنگ از انفجار یک ابر نواختر تشکیل شده باشد.

۱۳۹۱ بهمن ۲۹, یکشنبه

پرتوهای کیهانی مرموز در انفجار ستاره ها تولید می شوند!

بعد از یک قرن دانشمندان می گویند شواهدی قطعی در دست دارند که اشعه های کیهانی از انفجار های شدید ستاره ای به وجود می آیند.اشعه های کیهانی با انرژی بالا از هر جهت به زمین وارد می شوند شگفت انگیز است که هر چیز قدرتمندیاتم های شتابگر می تواند بر روی زمین ساخته شود اما 90 در صد آنها پروتون هستند.
این ذرات باردارالکتریکی توسط ویکتور هس دانشمند اتریشی در 1912 شف شده بود بعد از یک قرن تحقیق خواستگاه این اشعه های کیهانی مشخص شده است.پرتو های کیهانی بخش قابل توجهی از جهان را تشیل می دهد اما تاکنون شواهدی حاکی از اینه این پرتو ها از کجا می آیند وجود ندارد.
دانشمندان مدتها فکر می کردند که پرتو های کیهانی از ابرنواختر های قوی حاصل از انفجار ستاره ها به وجود می آیند.قوی ترین انفجار ستاره ای از دورترین لبه های کیهان قابل مشاهده است.
محققان بر این باورند که پرتوهای کیهانی از مدتهای بسیار قدیمی از انفجار حاصل از ابرنواختر ها همراه با آنها از انبرنواختر خارج می شوند.
در هر حال پرتوهای کیهانی انرژی الکتریکی دارند که میدان مغناطیسی را منحرف می کنند.به نظر می رسد که آنها در اطراف زمین منحرف می شوند این مساله این را برای مکانی که در آن متولد شده اند به چالش می کشد.

برای حل این راز دانشمندان اشعه گاما را در منطقه نجومی بزرگی بنام IC 433 که در فاصله 5000 سال نوری ازصورت فلکی لاکویلا و در صورت فلکی w44 قرار دارد و همچنین بقایای نو اختر در 10000 سال نوری کهکشان راه شیری قرار دارد متمرز کردند.
اشعه های حاصل از ابرنواختر ها می توانند در اصل شتاب دهنده پرتون ها در کیهان به عنوان یک فرآیند فرم دهند شرکت کنند.
در این پدیده فرتون توسط میدان های مغناطیسی به دام می افتند و امواج ذره ای در حال حرکت سرعتی شبیه به سرعت نور دارند.برخورد ذرات با حرکت تند و حرت کند ذراتی بنام pions خنثی ایجاد می کنند که مانند اشعه گاما پر انرژی شکلی از نور است.
برخلاف اشعه کیهانی گاما در میدان های مغناطیسی گیر نمی افتد.به این معنی است که خط های روشن حاصل از گاما می تواند مستقیم به منبع خود وصل شود و دانشمندان از این مساله بعنوان شواهد مستقیمی برای رسیدن به مسیر منبع اشعه کیهانی استفاده می کنند.
پرتو های گامای حاصل از شتاب دهند فرمی از یک منطقه مشخص انرژی امده اند و اطلاعات دانشمندان این مساله را تایید می کند که آنها از بقایای ابر نواختر ها آمده اند مشخصه این مساله اثر حاصل از pion های خنثی به وضوح ارتباط ابرنواختر ها را با اشعه های کیهانی تایید می کند.
به این معنی است که خط های روشن حاصل از گاما می تواند مستقیم به منبع خود وصل شود و دانشمندان از این مساله بعنوان شواهد مستقیمی برای رسیدن به مسیر منبع اشعه کیهانی استفاده می کنند.
پرتو های گامای حاصل از شتاب دهند فرمی از یک منطقه مشخص انرژی امده اند و اطلاعات دانشمندان این مساله را تایید می کند که آنها از بقایای ابر نواختر ها آمده اند مشخصه این مساله اثر حاصل از pion های خنثی به وضوح ارتباط ابرنواختر ها را با اشعه های کیهانی تایید می کند.
اگرچه تحقیقات نشان می دهد که ابرنواختر ها پرتوهای کیهانی را تولید می کنند اما مشخص نیست بقایای ابرنواخترها و به چه مقدار شتاب دهنده پروتون ها و تا چه میزان از آنها را با چه سرعتی تولید می کنند و یا آیا آنها منبع بالقوه دیگری در کیهان دارند یا نه؟
شتاب دهنده و موج های شوک دار مرحله از پایان عمر بقایای ابر نواختر هستند نتایج این یافته ها در  15 فوریه مجله علوم، و همچنین در نشست سالانه انجمن آمریکایی برای پیشبرد علوم در بوستون  شماره 14 فوریه منتشر خواهد شد.