ستاره شناسان به سوالات مطرح شده توسط مردم عادي پاسخ مي دهند؛توپ هاي زرد چيست؟

چند سال قبل تعدادي از شهروندان به پروژه مطالعات راه شيري تلسکوپ فضايي اسپیتزر ناسا براي الگوهاي حباب شکل گيري ستارگان کمک نمودند.
تصاوير گرفته شده از تلسکوپ فضايي اسپیتزر ناسا حباب هاي زرد خارج شده از شکل گيري ستاره هاي جوان را نشان مي دهد.اين اجسام شگفت انگيز کاملا زرد نيستند،ولي در مادون قرمز تلسکوپ اسپیتزر ناسا اينگونه مشاهده مي شوند،آنهابسيارکوچک به نظر مي رسند ولي آنها چندصد تا چند برابر منظومه شمسي ماهستند.
اين توپ هاي زرد در کهکشان ما مشاهدشده اند و اين ويژگي توجه ما را جلب مي کند.تجزيه و تحليل توپ هاي زرد نشان آنها يک روش جديد براي تشخيص مراحل اوليه شکل گيري ستاره هاي بزرگ و پرجرمي بين ده تا چهل برابر جرم خورشيد در ابرهاي مولکولي چگاهي که ستاره ها را شکل مي دهند، هستند.
مرحله حباب هاي زر،احتمالا در طول شکل گيري همه ستاره هاي سنگين رخ مي دهند،و فرآيند شکل گيري ستاره ها را سريعتر مي کند.و يک مرحله فشرده توسعه پيش از تابش هاي شديد و بادهاي تاره اي غول پيکري است که به ساختار حباب دميده مي شوند،پروژه راه شيري اين را نشان مي دهد.
حباب ها در فضا بعنوان انفجار هاي ستاره اي منفجر شده اند و ستاره هاي جديد ايجاد کرده اند،رنگ زرد اولين رنگي است که در شکل گيري ستاره قبل از مرحله لوبياي سبز توسط داوطلبان ستاره شناسي کشف شده است.
توپ هاي زرد يک لينک گمشده بين ستاره هاي تازه متولد شده بسيارجوان مدفون شده بين رشته هاي تاريک کهکشاني و ستاره هاي جوان دميده شده به حباب ها هستند.
لوبياي سبز يک نوع درخشش آبي رنگ در مرحله شديد ميزان شکل گيري ستاره هاست،همه ستاره هاي تازه متولد شده و پر انرژي به رنگ آبي قابل مشاهده هستند.
اگر شما در حباب ها ساعت را به عقب برگردانيد به توپ هاي زرد بر مي گرديد.
يکي از محققان گفت اين يک مثال خوب از مشاهده جهان توسط مردم و بعدا انتقال آن به ستاره شناسان حرفه اي است.

منابع :
http://www.hngn.com/articles/64312/20150128/mystery-yellow-balls-discovered-citizen-astronomers-peering-spitzer-telescope-images.htm
http://www.news.iastate.edu/news/2015/01/26/yellowballs

گرانش در نهایت جهانی را با چند کهکشان بزرگ ایجاد خواهد کرد.

ترجمه رامین فخاری - Ramin Fakhari
منبع dailygalaxy.com
بر طبق تحقیقی از دانشمندان استرالیایی کهکشان های بزرگستاره های خودشان را متوقف کردi اند و به جای کهکشان های اطراف را می خورند.ستاره شناسان با مشاهده بیش از 22000 کهکشان و یافتن اینکه زمانی که کهکشان ها کوچکتر هستند بسیار در ایجاد ستاره ها کار آمدتر هستند،کهکشان های بسیار بزرگ بازده کمتری در تولید ستاره دارند و به سختی خودشان ستاره تولید می کنند و با خوردن کهکشان های دیگر رشد می کنند.
در نهایت انتظار می رود تا جاذبه سبب شود تا همه کهکشان ها در گروه ها و خوشه ها برای ادغام در ابرخوشه های کیهانی محدود شوند.در حالی که ما مجبوریم تا میلیاردها سال قبل از اتفاق افتادن این اتفاق منتظر بمانیم."اگر منتظر بمانیم زمان واقعا طولانی و زمانی که چهان چند برابر سن کنونی را دارد این اتفاق رخ خواهد داد.
تصویر متعلق بهIC 1101, یک کهکشان غولپیکر بیضوی با طول 6 میلیول سال نوری را نشان می دهد که تا به حال بزرگترین کهشان کشف شده است و در 1.07 میلیارد سال نوری در صورت فلکی سنبله قرار دارد و از بیش از صد میلیارد ستاره ساخته شده است.این کهکشان بسیار درخشان در خوشه هابیل 2029 که یک خوشه از هزاران کهکشان ساخته شده است قرار دارد و یکی از درخشان ترین کهکشان های مشاهده شده است.IC 1101 بیشتر از یک چهارم نور کل کهکشان را ساطع می کند.
IC 1101 اندازه ای معادل 50 درصد راه شیری را که (طولی معادل 100000-120000 سال نوری را دارد)دارد و جرم آن 2000 برابر راه شیری است.اگر آن در مکان راه شیری قرار داشت ابر ماژالانی آن به داخل کهکشان آندرومرا و کهکشان مثلث فرو می رفت.اندازه خود کهکشان IC 1101  از تصادف بسیاری از کهکشان های کوچکتر به اندازه راه شیری و آنردرومرا تشکیل شده است.کهکشان های بزرگتر ستاره های کمی را تولید می کنند مگر زمانی که با کهکشان های جوانتر تصادف می کنند.این کهکشان در نهایت کم نور و محو خواهد شد.
همه کهکشان های کوچک با جمعاوری گازی که در درون آن به ستاره تبدیل خواهند شد رشد می کنند.کهکشان راه شیری ما نیز انتظار می رود با خوردن کهکشان های کوچکتر به جای جمعاوری گاز رشد کند.راه شیری مدت زمان زیادی با کهکشان های دیگر ادغام نشده بود اما شما می توانید باقیمانده کهکشان های قدیمی خورده شدهرا مشاهده نمایید.
همچنین راه شیری به سوی به خوردن کهکشان های بزرگتر و ابرهای ماژالانی کوچک و بزرگ در چهار میلیارد سال آینده می رود.در 5 میلیارد سال آینده کهکشان راه شیری و آندرومرا نیز با هم ادغام و یک کهکشان گسترده تر را تشکیل خواهند داد.
کهکشان هایی که رشد می کنند جاذبه بیشتری دارند و در نتیجه راحت تر می توانند کهکشان های همسایه خود را به طرف خودشان بکشند و دلیل توقف ستاره سازی در کهکشان های عظیم بازخورد های حوادث شدید در یک ناحیه مرکزی بسیار روشن در مرکز کهکشان است که بعنوان یک هسته فعال کهکشانی تصور می شود و این هسته آشپز خانه گازها است و مانع از شکل گیری ستاره ها می شود.

کهکشان ۱۱۰۱ از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد :کهکشان ۱۱۰۱ کهکشانی بسیار بزرگ است که در وسط خوشهٔ ای 2029(Abell 2029)قرار گرفته‌است. طولش به ۶ میلیون سال نوری می‌رسد، درحالی که طول کهکشان راه شیری یکصد هزار سال نوری است. در واقع کهکشان ۱۱۰۱ شصد برابر راه شیری است و بزرگترین کهکشان به حساب می‌آید.

ابر های کیهانی سرد و بی ستاره منشا شکل گیری ستاره های کهکشان راه شیری

ستاره های عظیمی که حدقلا 8 برابر جرم خورشید ما را دارند راز و رمز های جالبی دارند.چگونه آنها رشد می کنند در حالی که بیشتر ستاره های راه شیری از انها کوچکتر هستند؟برای یافتن این سوال ستاره شناسان از آتاکاما استفاده کردند و سردترین و تاریک ترین و چال ترین ابرها را برای یافتن نشانه های تپنده از شکل گیری ستاره ها جست و جو کردند.
این اشیا به ابرهای مادون تیره معروف هستند و ما حداکسر در فاصله 10000 سال نوری در ججهت صورت فلکی عقاب جایی که هسته های ابرها بسیار متراکم و دارای جاذبه زیاد است و بنابر این با استفاده از فشار گازها از خود حفاظت می کنند قرار دارند.و از ریزش آنها ستاره های جدید هم اندازه خورشید اگر ستاره شروع به درخشیدن نکرده باشد شکل می گیرد.که می شود به این نکته اشاره کرد که یک چیز فواق العاده از ابر محافظت می کند.
یک هسته بی ستاره می تواند نیرویی را نشان دهد که با فشار جاذبه به تعادل رسیده باشد و شکل گیری ستاره اجازه می دهد مقادیر زیادی از مواد تجمع یابند و یک ستاره مثل خورشید ما شکل بگیرد.دانشندان دانشگاه فلوریدا امرو در مجله اختر فیزیک ایده ای را چاپ کرده اند که پیشنهاد می دهد ستاره های بزرگ و ستاره هایی مانند خورشید از یک مکانیسم شکل گیری ستاره پیروی می کنند تنها تفاوت در اندازه ابر والد آنهاست.
ستاره های متوسط مانند خورشید ما زندگی را بطور متراکم آغاز می کنند اما غلظت کم هیدروژن و هیلیون و دیگر عنصار ابر مولکولی وجود دارد پس بعد از ایجاد ابر اولیه گاز و مواد اطراف آن تحت جاذبه در قسمت مرکزی آن فرو می ریزد و مد صفحه را مجبور به چرخش می کند و می تواند ستاره تشکیل شود و بعد از تجمع مواد همجوشی هسته ای در مرکز آن آغاز می شود.
در حالی که این مدل می تواند برای بسیاری از شکل گیری های ستاره های بزرگ در کهکشان راه شیری نیاز باشد یک چیز بیشتری برای توضیح شکل گیری ستاره های پرجرم تر مورد نیاز است.یک نیروی اضافی نیاز است که تعادل را بین فرآیند طبیعی فروپاشی برقرار کند.در غیر این صورت باید کهکشان ما یک جمعیت ستاره ای یکنواخت داشته باشد.
دو مدل جداگانه برای شکل گیری ستاره ها لازم است اولی برای ستاره های مانند خورشید و دومی برای ستاره های بسیار بزرگ تر
یک تیم از ستاره شناسان آمریکایی انگلیسی و ایتالیایی با استفاده از آلاما به داخل هسته در جست و جوی اثر شمیایی دوتریوم و ایزوتویبه درجه حرارت این ابرها را ثبت مردند در شکل گیری ستاره دوتریوم مهم است زیرا در درجه پایین تمایل به اتصال با مولکول های خاصی را دارند هنگامی که ستاره گرم می شود دوتریوم را از دست می دهد و هیدروژن به جای آن جانشنین می شود.
مشاهدات این تلسکوپ مقدار زیادی دوتریوم را نشان می دهد که نشان می دهد ابر سرد و بدون ستاره است.این نشان می دهد یک نیرویی از فروپاشی هسته جلوگیری می کند و زمان کافی را برای شکل گیری یک ستاره عظیم فراهم می کند بعضی از محققان معتقد هستند که میدان های مغناطیسی قوی مانع از سقوط سریع آن می شوند.
مشاهدات جدیدد آلاما نشان می دهد که ستاره سازی کاملا به یک مهدکودک شبیه است و طبیعت نقش مهمی در پرورش ستاره دارد و یک توده کوچک می تواند ده ها یا صد ها بار بزرگتر شود.

تصویر نجومی روز شکلگیری ستارگان در کهکشان M83

این تصویر در ماه اوت سال 2009 از نمای نزدیک از کهکشان M83 گرفته شده است و در این کهکشان هزاران ستاره در حال شکلگیری هستند قسمت های قرمز رنگ شامل ستاره های بسیار جوان و پر انرژی و قسمت های آبی رنگ شامل ستاره های کمی پیر تر هستند این کهکشان سرعت تولید ستاره بیشتری نسبت به راه شیری ما را دارد.در امتداد قسمت های گرد و غبار خوشه های قرمز رنگ قرار دارند که در آنها ستاره های نوپا در حال انفجار از پیله گرد و غبار و تولید گاز هیدروژن مایل به قرمز هستند.بادهای ستاره ای نیز به این قسمت ها ضربه می زنند.
قسمت های آبی رنگ که ستاره های کمی پیرتر در آن واقع شده است شامل ستاره هایی با طول عمر 1 تا 10 میلیون سال می باشد.در تصویر نیز بقایای 60 انفجار ابرنواختری نیز قابل مشاهده است که باعث انتشار بسیاری از عناصر سنگین در این کهکشان توسط این ستاره های پدر می شود.این کهکشان در فاصله 15 میلیون سال نوری دور واقع در صورت فلکی هیدرا قرار دارد.

اختر شناسان تئوری جدیدی را در باره شکلگیری ستارگان بسیار بزرگ ارائه دادند.

چگونگی شکل گیری ستاره هایی ده برابر زمین برای دانشمندان در حال حاضر تبدیل به یک مشکل شده است و دانشمندان نمی دانند که این ستارگان چگونه شکل می گیرند مدل معمولی از شکل گیری ستارگان شامل یک ابر مولکولی سرد است که توسط گرانش به قدری رشده می شود که تشکیل همجوشی هسته می دهد و سپس ماده ابر به قدری بزرگ می شود که شروع به همجوشی هسته ای می کند و ابر جدید متولد می شود. زمانی که هسته شروع به رشد می کند درجه حرارت آن نیز بالا می رود و از 10 به 100 درجه می رسد و گاز اطراف آن می تواند بر جریان های دیگری از هسته ستاره ها تاثیر بگذارد و در این نقطه ستاره انرژی را از خود گسیل می کند و جریانی شکل می گیرد و ماده را به اطراف پرتاب می کند هسته تا زمانی که ستاره به اندازه خود رسیده می تواند بزرگتر شود. پس ستاره های بزرگ چگونه شکل می گیرند؟پاسخ ساده است هسته به لحاظ تدوری قبل از افزایش دما و مقدار تشعشعات تا زمان زیادی می تواند رشد کندو می تواند بوسیله ابر مولکولی بزگتر شود و ایجاد یک هسته نیاز به تراکم بیشتر دارد که نیاز به ابرهای مولکولی جدا شده دارد. اختر شناسان یک تئوری جدید دارند اگر یک ابر AOT از یک ستاره غول پیکرتر تشکیل شود در این نقطه برخورد ند می تواند تاثیر بیشتر در تولید چگالی داشته باشد و بطور بالقوه به حجم یک ستاره بزرگ از گاز و سقوط هسته جلوگیری کند. عدم وجود مشاهدات تجربی باعث می شود که تئوری ها تغیر کند و.بر اساس کشف های جدید شکلگیری خوشه های بزرگ ستارگان که شامل بیش از 10000 ستاره بیشترند در فضایی با حجم 10 برابر کمتر از ستاره ها به وجود می آیند
یاسو فوکویی ، از دانشگاه ناگویا در ژاپن مشاهداتی از چهار خوشه بزرگ انجام داده و ویژگی های جدیدی یافته است هرچهار خوشه دو ابر داشتند که با سرعت 20 کیلومتر بر ثانیه با هم برخورد می کردند و اشیا متراکم ایجاد می کردند محققان معتقد اند دلیل شکل گیری خوشه های بزرگ این است.
برای بدست آوردن شواهد بیشتر او و گروهش حباب اسپیتزر ناسا را که با مادون قرمز رصد شده بود نگاه کردند این حباب حلقه ای کامل یا حزئی از گازهای کهکشان ماست و توسط یک باد ستاره ای قوی منفجر شده و مرکز آن مواد را به طرف اطراف هل می دهد.اما یک مکز قوی برای روشن شدن این منطقه وجود داد که قابل شناسایی است و چنین اشیایی به ندرت در مرکز حباب دیده می شوند گرد و غبار داخل حباب نیز قابل مشاهده است و گازها با فشار به بیرون رانده شده اند و شکل یک حباب سه بعدی نامتقارن توسط بادهای ستاره ای ایجاد شده است.
او و گروهش بعد از مطالعه حیای دریافتند که حباب فاقد یک ستاره عظیم در مرکز خود است و نیمی از حباب مربوط به دو ابر گازی است که به هم برخورد کرده اند بنابر این ستاره ها ی عظیم در امتداد لبه های برخورد ابر ستاره ای ایجاد می شوند. و.یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه هوکایدو شبیه سازی از برخورد و ابر انجام داده و این تحقیقات را تایید کرده است و تایید کرده که بعد از برخورد یک قسمت حبقه مانند ایجاد می شود که در این حباب نیز قابل مشاهده است.این تئوری در باره شکل گیری ستارگان بزرگ به تحقیقات بیشتری نیاز دارد.