با عرض خوش آمد گویی و با تشکر از حسن انتخاب شما بخاطر مطالعه این وبلاگ لطفا در صورتی که مطالب ما را مورد توجه شما قرار گرفت برای دریافت روزانه مطالب علمی دو پیج پایین صفحه و پیج های سمت راست صفحه را لایک بفرمایید لطفا انتقادات و پیشنهادات خود را نیز در صورت تمایل از طریق صفحات فیسبوک ما یا قسمت نظرات منعکس نمایید.
‏نمایش پست‌ها با برچسب شکل گیری ستارگان. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شکل گیری ستارگان. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۳ بهمن ۲۴, جمعه

سیاهچاله های پرجرم باعث کاهش فرآیند ستاره سازی می شوند!

ستاره شناسان با استفاده از آرایه تلسکوپ(VLA)یک فعالیت انرژی شگفت انگیز در کهکشان فنجان چای  را مشاهده کرده اند،که بینش مهمی از چگونگه سیاهچاله های بزرگ تاثیر مصیبت باری در کهکشان محل اقامت خود دارند فراهم میکند.
به نظر می رسد سیاهچاله پرجرم محل انفجار گرما و انفجار گاز در کهکشان است.در نتیجه انتقال گاز ستاره سازی نمی تواند بیشتر ادامه یابد.دو نوع کهکشان مارپیچی غنی از گاز و فعالیت شکل گیری ستارگان است و کهکشان های بیضوی پرجرم خالی از گاز می شود و فعالیت ستاره سازی بسیار اندک می شود. دانشمندان فکر می کنند که جت های قدرتمند و بادهای ستاره ای که به وسیله سیاهچاله های پرجرم مرکز کهکشان انرژی داده می شود ماده خام مورد نیاز برای ستاره سازی را از بین می برد.
برای سالها دانشمندان شواهد مستقیمی از این اتفاق را در کهکشان ها که بسیار پر نور بود از طریق تلسکوپ های رادیویی مشاهده می کردند.این نور نادر کهکشان ها بندرگاه جت های قدرتمند است که توسط سیاهچاله ها راه اندازی می شود که به گازهای اطراف شخم می زند.در هر حال برای درک اینکه چگونه همه کهکشان ها در جهان ما شکل می گیرند ما نیاز داریم که بدانیم اگر این فرآیند های مشابه در کهکشان های بزرگ افراطی کمتری رخ می داد،بهتر نشان داد که در اکثریت رخ می دهد.
بعنوان بخشی از مطالعات کهکشان J1430+1339 که به عنوان کهکشان فنجان چای معروف است و در فاصله 1.1 میلیارد سال نوری زمین قرار دارد مورد مطالعه قرار گرفت،زیر این کهکشان بعنوان داشتن ویژگی های معمولی یک کهکشان با یک سیاهچاله مرکزی که بطور فعال مواد را می خورد دارد.مشاهدات ناسا نشان داد که شواهدی از فنجان چای به یک کهکشان بیضوی است اما آن با گازی که هنوز در فرآیند انتقال ستاره سازی کهکشان احاطه شده است.
مشاهدات VLA نشان داد که حباب کهکشان تا 30 تا 40 هزار سال نوری از هسته اصلی آن گسترش یافته است با ساختارهای جت مانند کوچکی که اندازه ای حدود 2000 سال نوری دارند.این ساختارهای جت مانند در نقاطی که با مشاهدات نوری قابل مشاهده است شامل گازی که با سرعت بالای 1000 کیلومتر در ساعت می چرخد واقع شده اند.این مشاهدات رادیویی نشان داد که سیاهچاله مرکزی یک طوفان را در مرکز این کهکشان با جت های پر انرژی که درون گاز در حال خرخش در کهکشان میزبان در حال تصادف با گاز در مقیاس های بزرگتر هستند،شلاق می زنند شبیه فرآیند های بسیار نادری است که قبلا مشاهده شده است توانایی VLA به ما این اجازه را داد که کشف کنیم این فرآیند بیشتر رخ می دهد.
این فرآیند در کهکشان فنجان  به این معنی است که جت ها در هر سیاهچاله ای ماده ستاره سازی را حذف و نابود می کنند که بسیار معمول تر از داده های قبلی ما است.
منبع : dailygalaxy.com

۱۳۹۲ دی ۲, دوشنبه

ابر های کیهانی سرد و بی ستاره منشا شکل گیری ستاره های کهکشان راه شیری

ستاره های عظیمی که حدقلا 8 برابر جرم خورشید ما را دارند راز و رمز های جالبی دارند.چگونه آنها رشد می کنند در حالی که بیشتر ستاره های راه شیری از انها کوچکتر هستند؟برای یافتن این سوال ستاره شناسان از آتاکاما استفاده کردند و سردترین و تاریک ترین و چال ترین ابرها را برای یافتن نشانه های تپنده از شکل گیری ستاره ها جست و جو کردند.
این اشیا به ابرهای مادون تیره معروف هستند و ما حداکسر در فاصله 10000 سال نوری در ججهت صورت فلکی عقاب جایی که هسته های ابرها بسیار متراکم و دارای جاذبه زیاد است و بنابر این با استفاده از فشار گازها از خود حفاظت می کنند قرار دارند.و از ریزش آنها ستاره های جدید هم اندازه خورشید اگر ستاره شروع به درخشیدن نکرده باشد شکل می گیرد.که می شود به این نکته اشاره کرد که یک چیز فواق العاده از ابر محافظت می کند.
یک هسته بی ستاره می تواند نیرویی را نشان دهد که با فشار جاذبه به تعادل رسیده باشد و شکل گیری ستاره اجازه می دهد مقادیر زیادی از مواد تجمع یابند و یک ستاره مثل خورشید ما شکل بگیرد.دانشندان دانشگاه فلوریدا امرو در مجله اختر فیزیک ایده ای را چاپ کرده اند که پیشنهاد می دهد ستاره های بزرگ و ستاره هایی مانند خورشید از یک مکانیسم شکل گیری ستاره پیروی می کنند تنها تفاوت در اندازه ابر والد آنهاست.
ستاره های متوسط مانند خورشید ما زندگی را بطور متراکم آغاز می کنند اما غلظت کم هیدروژن و هیلیون و دیگر عنصار ابر مولکولی وجود دارد پس بعد از ایجاد ابر اولیه گاز و مواد اطراف آن تحت جاذبه در قسمت مرکزی آن فرو می ریزد و مد صفحه را مجبور به چرخش می کند و می تواند ستاره تشکیل شود و بعد از تجمع مواد همجوشی هسته ای در مرکز آن آغاز می شود.
در حالی که این مدل می تواند برای بسیاری از شکل گیری های ستاره های بزرگ در کهکشان راه شیری نیاز باشد یک چیز بیشتری برای توضیح شکل گیری ستاره های پرجرم تر مورد نیاز است.یک نیروی اضافی نیاز است که تعادل را بین فرآیند طبیعی فروپاشی برقرار کند.در غیر این صورت باید کهکشان ما یک جمعیت ستاره ای یکنواخت داشته باشد.
دو مدل جداگانه برای شکل گیری ستاره ها لازم است اولی برای ستاره های مانند خورشید و دومی برای ستاره های بسیار بزرگ تر
یک تیم از ستاره شناسان آمریکایی انگلیسی و ایتالیایی با استفاده از آلاما به داخل هسته در جست و جوی اثر شمیایی دوتریوم و ایزوتویبه درجه حرارت این ابرها را ثبت مردند در شکل گیری ستاره دوتریوم مهم است زیرا در درجه پایین تمایل به اتصال با مولکول های خاصی را دارند هنگامی که ستاره گرم می شود دوتریوم را از دست می دهد و هیدروژن به جای آن جانشنین می شود.
مشاهدات این تلسکوپ مقدار زیادی دوتریوم را نشان می دهد که نشان می دهد ابر سرد و بدون ستاره است.این نشان می دهد یک نیرویی از فروپاشی هسته جلوگیری می کند و زمان کافی را برای شکل گیری یک ستاره عظیم فراهم می کند بعضی از محققان معتقد هستند که میدان های مغناطیسی قوی مانع از سقوط سریع آن می شوند.
مشاهدات جدیدد آلاما نشان می دهد که ستاره سازی کاملا به یک مهدکودک شبیه است و طبیعت نقش مهمی در پرورش ستاره دارد و یک توده کوچک می تواند ده ها یا صد ها بار بزرگتر شود.


۱۳۹۲ آبان ۲۱, سه‌شنبه

تصویر نجومی روز شکلگیری ستارگان در کهکشان M83

این تصویر در ماه اوت سال 2009 از نمای نزدیک از کهکشان M83 گرفته شده است و در این کهکشان هزاران ستاره در حال شکلگیری هستند قسمت های قرمز رنگ شامل ستاره های بسیار جوان و پر انرژی و قسمت های آبی رنگ شامل ستاره های کمی پیر تر هستند این کهکشان سرعت تولید ستاره بیشتری نسبت به راه شیری ما را دارد.در امتداد قسمت های گرد و غبار خوشه های قرمز رنگ قرار دارند که در آنها ستاره های نوپا در حال انفجار از پیله گرد و غبار و تولید گاز هیدروژن مایل به قرمز هستند.بادهای ستاره ای نیز به این قسمت ها ضربه می زنند.
قسمت های آبی رنگ که ستاره های کمی پیرتر در آن واقع شده است شامل ستاره هایی با طول عمر 1 تا 10 میلیون سال می باشد.در تصویر نیز بقایای 60 انفجار ابرنواختری نیز قابل مشاهده است که باعث انتشار بسیاری از عناصر سنگین در این کهکشان توسط این ستاره های پدر می شود.این کهکشان در فاصله 15 میلیون سال نوری دور واقع در صورت فلکی هیدرا قرار دارد.