توده های فیروزه در درون یک ابر ماژالانی بزرگ

ترجمه رامین فخاری - Ramin Fakhari
منبع Hubble Space Telescope
توده های درخشانی که در این تصویر مشاهده می شوند یاد آور صحنه های زیر آب هستند،با جریان های فیروزه ای رنگی و کرانه های سحابی هایی که به اطراف ختم می شوند.
در هر حال آنجا اکسیژنی وجود ندارد،تصویر قسمتی از یک ابرماژالانی بزرگ را نشان می دهد،یک کهکشان همسایه که به دور کهکشان ما می چرخد و به نظر می رسد یک لکه تیره در آسمان ماست.تلسکوپ فضایی هابل چندین بار درون این کهکشان را مشاهده کرده است.تصویر ابرهای چرخان از گاز تیره و ستارگان درخشان را نشان می دهد.
تصویر قسمتی از حومه سحابی رتیل را نشان می دهد.این سحابی زیبا با استفاده از LMC مکان یابی شده است یک هدف مکرر برای هابل است.
در بیشتر تصویر LMC رنگها کاملا متفاوت هستند.این به این دلیل است که در این تصویر جدید از مجموعه فیلتر های جدیدی استفاده شده است.فیلتر R که نور قرمز را انتخاب می کند،توسط یک فیلتر که به نورهای نزدیک به مادون قرمز اجازه می دهد جایگزین شده است.در تصاویر سنتی گاز هیدروژن به رنگ صورتی به نظر می رسد،برای اینکه در مادون قرمز روشنتر می درخشد.در هر حال دیگر خطوط تابش برجسته به رنگ آبی و سبز نشان داده شده است.
این داده ها بخشی از پروژه آرشیو موازی محض(APPP)پروژه ای که 1000 تصویر گرفته شده هابل با میدان دوربین  Planetary Camera 2 با هم جمع می کند است که با استفاده از دیگر ابزار های هابل بدست آمده است.بیشتر این داده ها در پروژه ای تواند برای مطالعه یک محدوده از موضوعات نجومی از جمله لنز گرانشی و برش کیهانی،کاوش شکل گیری ستاره های دور کهکشانی،مکمل مشاهدات در محدوده طول موجهای دیگر با داده های نوری ،برسی جمعیت ستاره از موجهای سنگین ستاره ای که به توده ها یا ستاره های خورشیدی مورد استفاده قرار گیرد.
سحابی رتیل یک سحابی بسیار درخشان با ستاره های انفجاری است که درخشان ترین جسم غیر ستاره ای کشف شده تا کنون است که در فاصله ۱۷۹ هزار سال نوری ما قرار دارد و عرضی به اندازه ۵۰۰ سال نوری را دارا می باشد.

چندین کهکشان اینجا وجود دارند؟

نویسنده : Elizabeth Howell
منبع : space.com 
ترجمه رامین فخاری
کهکشان ها کلکسیون هایی وسیعی از ستاره ها که در کیهان مادر همه جا جمع شده اند شاید بیشترین تصاویر هابل از کهکشان ها گرفته شده است در تلسکوپ هابل هزاران کهکشان در یک تصویر تجمع یافته اند.تخمین اینکه چند کهکشان در کیهان وجود دارد کار سختی است.یک محاسبه به میلیاردها می رسد در حالی که هر روز به تعداد آن اضافه می شود.یک مشکل دیگر محدودیت امکانات برای گرفتن تصویر بهتر است که تلسکوپ ها به روزنه بزرگتری نیاز دارند(قطر آینه ها و تلسکوپ ها)و نیاز داراند تا بالای اتمسفر قرار داشته باشندتا از تحریف تصویر توسط هوای زمین جلوگیری کنند.
در حالی که تخمین ها متفاوت است مقدار قابل قبول 100 تا 200  میلیارد کهکشان است.بهترین تعداد شمارش مربوط به هابل است که بهترین ابزار را برای محاسبه و تخمین فراهم آورده است.هابل در 1990 پرتاب شد در ابتدا دارای آشفتگی در آینه اصلی بود که با شاتلی که در 1993 پرتاب شد اصلاح شد و هابل تا می 2009 که مامورید شاتل به اتمام رسید چندین بار اصلاح شد.
در 1995 ستاره شناسان به یک منطقه خالی از دب اکبر رسیدند و مشاهدات خود را ده روز در آنجا متمرکز نمودند نتیجه این سه هزار کهکشان ضعیف تحت یک چهار جوب قرار داشت که با مقیاس 30 dim مشاهده شده اند برای مشاهده  ستاره شمالی فطبی 2 مقیاس لازم است.این تصویر عمیق ترین تصویری بود که از جهان هستی گرفته شده بود زمانی که هابل با ابزارهایی در 2003 و 2004 به روز شد دانشمندان یک میدان عمیق هابل را که یک میلیونیوم ثانیه هزار کهکشان را در یک نقطه کوچک در صورت فلکی کوره را تشخیص داد.
در 2012 دوبارهابزارها بروز شدند و تکسوپ هابل موفق به تشخیص 5500 کهکشان جدید شد.هابل تخمین زد که صد میلیارد کهکشان باید در جهان ما باشد اما این مقدار به 200 میلیارد افزایش یافت در حالی که ابزارها مورد استفاده قرار گرفته اند متد تخمین تعداد کهکشان ها متفاوت است.شما تصویر آسمان را با تلسکوپ بخش بخش می کنید سپس با نشانه ها نسبت کهکشان ها را محاسبه می کنید.
ان محاسبه واریانس کیهانی بزرگی ندارد در حالی که کیهان همگن است.و دانشمندان دلایل خوبی دارند که بگویند این یک اصل کیهانی است.
داده های اصل کیهان شناسی به تئوری نسبیت انشتین در قرن قبل بر می گردند یکی از یافته های اصلی نسبیت جاذبه است که یک آشفتگی در فضا و زمان است بر اساس دانسته ها چندین دانشمند از جمله انشتین سعی کردند تا بفهمند جاذبه چگونه کل جهان را تحت تاثیر قرار می دهد.
ساده ترین فرضیه این است که اگر شما همه محتویات جهان را با چشم انداز ضعیفی محاسبه کرده باشید در همه جا و همه جهت ها مشابه است.
ناسا اعلام کرده که ماده در جهان ما همگن و ایزوتروپیک است که از مقیاس های متوسط ما بسیار بزرگتر است و این اصل کیهان شناسی نامیده می شود.
یک مثال از اصل کیهان موج زمینه کیهانی است امواجی که باقی مانده مراحل اولیه کیهان بد از انفجار بزرگ هستند.با استفاده از ابزارهای ناسا بنام ویلکینسون مایکروفر دانشمندان موج زمینه کیهانی CMB را تشخیص دادند.
چه تعداد از کهکشان ها در طول زمان تغیر می کند؟
اندازه گیری گسترش کائنات از طریق مشاهده کهکشان ها به ما نشان می دهد که کائنات 13.82 میلیارد سال دارد بعد از زمانی که کائنات پیرتر و بزرگتر شد در هر حال کهکشان ها دور تر و دور تر شدند و این کار مشاهده را سخت تر می کند.
کیهان با سرعت سریع تر از سرعت نور در حال گسترش است که مقدار مجاز انشتین را نقض نمی کند زیرا کائنات بیشتر از اشیا گسترش می یابد و هچنین جهان با شتاب در حال گسترش است.
این مفهوم جهان قابل مشاهده است جهانی که ما می توانیم ببینیم و در آن باشیم در یک تا 2 تریلیون سال این به این معنی است که آنجا کهکشان های ماورای آن چیزی که ما می توانیم ببینیم وجود دارند.
ما می توانیم نوری را که از کهکشان ها می آیند و زمان کافی داشتند تا به ما برسند را ببینیم.این به این معنی نیست که آنجا همه جای جهان است.
همچنن کهکشان ها هم در طول زمان تغیر می کنند.کهکشان راه شیری در مسیر برخورد با آندرومرا قرار دارد و در چهار میلیاردسال دیگر در نهایت با آن ترکیب خواهد شد و ساکنان آن کهکشان جهان را تیره تر مشاهده خواهند کرد.
زمانی که تمدن تازه آغاز شد هیچ مدرکی دال بر اینکه در جهان صد میلیارد ستاره وجود دارد وجود ندارد آنها گسترش کائنات را نمی دیدند و قادر نبودند بگویند یک انفجار بزرگ وجود دارد.
در باره کائنات های دیگر
از آنکه جهان متورم می شود تئوری هایی وجود دارد که می گوید که جهانها مانند بادکنک های مختلف تشکیل شده اند و در اندازه های مختلف در حال گسترش هستند و قوانین فیزیکی خود را دارند.
اگر کهکشان ها در جهان های دیگر وجود داشته باشند اما بطور مستقیم راهی برای اطمینان از آنها نیست بنابر این باید بزرگتر از 200 میلیارد سیاره داشته باشند.
در جهان خود ما ستاره شناسان قادر هستند کهکشان هایی که 450 میلیون سال بعد از انفجار بزرگ را شکل گرفته اند را مشاهده می کنند و  پیش بینی می کنند 200 میلیون سال بعد از بیگ بنگ به وجود آیند و احتمالا اولین کهکشان ها بسیار قبل از ان شکل گرفته اند.با توجه به این مشاهدات دانشمندان عدد 200 میلیارد کهکشان را برای جهان ما محتمل می دانند.

چهار خوشه جدید بسیار بزرگ توسط دانشمندان کشف شدند.

چهار خوشه ناشناخته که هر یک حاوی هزارن کهکشان هستند در فاصله ده میلیارد سال نوری زمین کشف شده اند.بزرگترین خوشه کیهانی امروز کشف شد که توسط کهکشان های عظیم و بیضوی و گرد و غبارهایی که در شکل گیری ستارگان نقش دارند احاطه شده است.یک تیم بین المللی به رهبری امپریال کالج لندن از ترکیب داده های دو ماهواره آژانس فضایی اروپا هرش و پانگ استفاده کرد تا دوترین خوشه کیهانی را که ممکن است مشاهده کند مشاهده کنند.محققان باور دارند 2000 خوشه بیشتر با استفاده از تکینگ ها قابل تشخیص است.که جزئیات بیشتری را از جدول زمانی چگونگی شکل گیری خوشه ها می دهد.خوشه های کیهانی بزرگترین اشیا در کیهان هستند شامل صدها و هزاران کهکشان که توسط جاذبه به هم بسته شده اند.ر حالی که ستاره شناسان بسیاری از خوشه های نزدیک به هم را تشخیص می دهند آنها نیاز دارند تا بیشتر به زمان گذشته برگردند تا بفهمند که چگونه این ساختارها شکل می گیرد.این به معنی یافتن خوشه های بزرگتر و دورتر از زمین است.

نوری که از دورترین خوشه از این چهار خوشه جدید می آید از بیش از ده میلیارد سال قبل به ما می رسد.این به این معنی است که ستاره شناسان خوشه را زمانی که کائنات تنها سه میلیارد سال داشت مشاهده می کنند.اگر چه ما قادر به دیدن کهکشان های منحصر به رد ستیم که ما را به گذشته می برند دور ترین خوشه که توسط کیهان شناسان کشف شد ما را به زمانی که جهان 4.5 میلیارد سال داشت می برد و این مقدار بخاطر فاصله 9 میلیارد سال نوری آن از ماست.دانشمندان حالا خوشه ای را یافته اند که خیلی زودتر بوده و این خوشه پتانسیل بیشتری دارد.

خوشه ها می توانند در فاصله های دور تشخیص داده شوند زیرا آنها شامل خوشه هایی با اندازه بزرگ گاز و گرد و غبار هستند که ستاره ها را شکل می دهند.این فرآیند ساطع شدن نور می تواند توسط ماهواره ها مشاهده شود.

مشاهدات دستگاه طیفی و فوتومتریک هرشل دانشمندان را قادر به اسکن مناطق وسیعی از آسمان با حساسیت و وضوح بالا می کنند که قادر به یافتند اجسام نادر و عجیب و غریب هستند.

محققان در بین اولین ترکیب داده های ماهواره تا پایان عملیات تمام آسمان را اسکن کردند و هرشل بخش های خاصی را با جزئیات بیشتر نشان داد.

محققان با استفاده از داده های پلانگ برای یافتن منبع دوری که مادون قرمز ساطع می شود مناطق را با هرشل پوشش دادند و هرشل این منابع بسیار نزدیک در حدود 60 منبع را به وسیله محققان تشخیص داد.و وجود کهکشان های نزدیک را بیشتر تایید کرد.در هر حال چهار خوشه از چند منبع کم نور شامل خوشه های کیهانی قبلی شناسایی شدند.

تیم از داده های موجود بیشتر برای مشاهدات برای تخمین فاصله این خوشه ها از زمین برای تشخیص این که کدام کهکشان ها با آنها هستند و در آنها ستاره شکل می گیرد را مشاهده کردند و کهکشان های بیشتری را از خوشه ها به وسیله تکونیک تشخیص دادند.این مشاهدا با هدف مشاهده زمان گذشته اولین مرحله شکل گیری خوشه های کیهان استفاده شد.

تصویر متعلق به NGC 7049 یک کهکشان بزرگ در مرز بین مارپیچی و بیضوی است و گستردگی معادل 150 هزار سال نوری را دارد.و در فاصله صد میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی موسوم به هندی قرار دارد و این ساختار از تصادف اخیر چند کهکشان به وجود آمده است.

روشن ترین خوشه کهکشانی بین پرجرم ترین کهکشان های کیهان است و قدیمی تر است و محققان را قادر می سازد تا بسیاری از خوشه های کروی را مطالعه کنند. NGC 7049 کمتر از خوشه های مشابه دیگر کهکشان دارد.این ستاره شناسان را قادر می سازد تا مشاهده کنند که چگونه محیط اطراف در اوایل هان تحت تاثیر رشد هاله کهکشان ها قرار گرفت.

خوشه های کروی NGC 7049 به شکل نقاط ضعیفی از نور در هاله کهکشان ها دیده می شوند.هاله منطقه شبح مانندی است که نور در اطراف کهکشان در آن پراکنده می شود و از دهها هزار ستاره منحصر به فرد و یک پس زمینه درخشان و خطوط گرد و غبار که در اطراف هسته NGC 7049 می چرخد را فراهم می کند.

NGC 7049 در ظاهر برجسته است و از حلقه های برجسته گرد و غبار غیر عادی تشکیل شده است.حلقه بسیار درخشان تر از میلیون ها ستاره درخشان پشت آن است.بطور کلی خطوط گرد و غبار در کهکشان های بسیار جوان با ستاره سازی بسیار فعال همراه است.در این تصویر قطب های گاز چرخان در مرکز کهکشان دیده نمی شوند.این تصویر توسط دوربین نقشه برداری پیشرفته هابل که برای رصد کهکشان های و خوشه های فاصله دور باستانی بهینه سازی شده است گرفته شده است و در ین تحقیق دانشمندانی از انگلستان، اسپانیا، ایالات متحده آمریکا، کانادا، ایتالیا و آفریقای جنوبی نقش دارند.

منبع : dailygalaxy.com

دانشمندان موفق به کشف یک رودخانه هیدوژن در فضا شدند!

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ بنیاد ملی علوم چیزی را کشف کردند که قبلا دیده نشده بود.یک رودخانه هیدروژن در فضا بصورت یک جریان بسیار نازک در نزدیکی کهکشان  NGC 6946  قرار دارد و می تواند توضیح دهد که دقیقا چگونه کهکشان های مارپیچی دارای یک سرعت ثابت شکل گیری ستاره هستند.
ما این را می دانیم که سخوت شکل گیری ستاره ها از چند جا می آید در هر حال دانشمندان تشخیص دادند تنها ده درصد از آن چیزی که ضروری است بدانند تا تشخیص دهند ما چه چیزی در کهکشان مشاهده می کنیم.
یک توری برجسته این است که این رودخانه های هیدروژن ممکن است گذرگاه های هیدروژین بین کهکشان ها در فضا باشند.و مخفیانه برای شکل گیری ستاره ها بسوزد ولی این هیدروژن شکننده تا کنون برای تشخیص داده شدن به سادگی و بیش از حد پراکنده شده بود.
کهکشان های مارپیچی معمولا یک سرعت نه آرام ولی ثابت را در ستاره سازی حفظ می کنند.مانند NGC 6946 که در فاصله 22 میلیون سالگی در مرز سفوس و ماکیان واقع شده است و بسیار فعال با انفجار های شدید است.

این سوال به وجود می آید که سوختن چه چیزی باعث پایدار شدن شکل گیری ستاره ها در کهکشان های مارپیچی مشابه می شود.
مطالعات اولیه از کهکشان های اولیه اطراف NGC 6946 با تلسکوپ WSRT در هلند یک هاله در حال گسترش هیدروژن را نشان می دهد.(یکی از ویژگی های عادی در کهکشان های مارپیچی که با هیدروژین شکل می ریزند این است که یک دیسک کهکشانی شدید شکل گیری ستاره و انفجارهای ابرنواختری است).
یک جریان باریک هیدروژن سرد در هر حال می تواند از یک منبع متفاوت باشد.گاز بین کهکشان فضا هرگز به وسیله ستاره سازی و انفجارهای ابرنواختری بطور شدید داغ نشده بود.
با استفاده از GBT قادر به تشخیص گاز هیدروژن خنثی ساطع شده از این کهکشان با کهکشان های همسایه شده اند.
ستاره شناسان مدتی است که این تئوری را مطرح کرده اند که کهکشان های بزرگ می توانند یک ورود ثابت از هیدروژن نازک با مسیری از همسایه های بزرگ یا کوچک خود داشته باشند.
در مشاهدات این کهکشان توسط یک مسیر نازک با ساختار رشته ای تشخیص داده شده است یک توضیح احتمالی دیگر نیز برای این پدیده این است که این کهکشان در برخورد با کهکشان های همسایه باعث ایجاد یک نوار از هیدروژن خنثی شده است.
مشاهدات بیشتر نقش این جریان ها را در تکامل کهکشان ها مشخص خواهد کرد.

منبع phys.org

اختر شناسان:مطالعه 300 کهکشان نه میلیارد ساله تئوری های ما را پیشین ما را به چالش می کشد.

جهان ما با مجموعه ای از کهکشان ها احاطه شده است که توسط گرانش به خانواده ای بزرگتر بنام خوشه ها را شامل می شود در قلب بیشتر خوشه ها غولی قرار دارد که با رشد کهکشان باعث ادغام آن با کهکشان های همسایه می شود که در اختر شناسی به آن فرآیند آدم خواری کیهانی می گویند.محققین اسپیتزر ناسا و میدان گسترده کاوشگر WISE نشان دادند برخلاف تئوری های قبلی,این کهکشان های عظیم الجثه به منظور کاهش سرعت رشد خود در طول زمان از تغذیه خود می کاهند و این باعث خاوش شدن کهکشان می شد و کمتر کهکشان های همسایه را به سمت خود می کشند.
ین تینگ از دانشگاه سینیکا در تایپه تایوان گفت ما کهکشان هایی را پیدا کردیم که در طی پنج میلیارد سال آیند به مردن آغاز خواهند کرد.و به وزنشان اضافه نخواهد شد.
پیتر ایسن هاردت، نویسنده مشترک از آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، گفت: "WISE و اسپیتزر
به ما اجازه مشاهده بسیاری از اجسام را که وجودشان را درک می کنیم و همچنین بسیاری از اجسامی را که درک نمی کنیم را می دهند توده های عظیمی از کهکشان های مختلف خوشه های کیهانی توسط اسپیتنزر مورد مطالعه گرفتتند و دانشمندان پروژه ای برای Wise دارند
یافت های جدید به ما اجازه درک خوشه های کهکشانی در میان عظیم ترین توده های کیهانی را می دهند.
خوشه های کیهانی از هزاران ستاره ساخته شده اند.اختر شناسان به تازگی دریافته اند خوشه های باز یا BCG ها می توانند تا دها برابر جرم کهکشان های مشابه مانند کهکشان راه شیری خودمان را داشته باشند.آنها بسیار بزرگ هستند و قادر به کشیدن و جذب ستاره ها از خوشه های دیگر هستند.
برای نظارت این فرآیند احتر شناسان نزدیک به 300 خوشه کیهانی با عمر 9 میلیارد سال را مورد برسی قرار دادند دور ترین خوشه مربوط زمانی است که عمر جهان 4.3 میلیارد سال بودو نزدیک ترین آنها بسیار قدیمی تر هست و عمری معادل 13 میلیارد سال دارد(عمر جهان 13/8 میلیارد سال است)
شما نمی توانید رشد یک هکهشان را مشاهده کنید.بنابراین سرشماری جمعیت رویکردی است که به ما اجازه می داهند بطور نسبی خوشه های کیهانی را مشاهده کنیم.در گذشته خوشه هایی که مربوط به تاریخ گذشته جهان بود قابل مشاهده بودند.
اسپینتزر و WISE هر دو ویژگی های منحصر به فردی دارند که مکمل هم هستند مثلا اسپینتزر می تواند جزئیات دقیق تری نمایش دهد در حالی که WISE قادر به نشان دادن خوشه های دورتر است و WISE تمام آسمان را با مادون قرمز بهتردر تصرف خود داردگرفتن تصاویر از خوشه های نزدیک میدان دید گسترده تری را می دهد.WISE بعد از سال 2011 بعد از دوبار اسکن موفق آسمان به استراحت رفت.
ای یافته ها نشا می دهد که فرآیند رشد BCG با یک اندازه پیش بینی شده تا 5 میلیارد سال قبل ادامه یافت در آن زمان جهان 8 میلیارد سال داشت.به نظر می رسد پس از آن زمان کهکشان ها خوردن یک دیگر را متوقف نمودند.
دانشمندان در مورد علت کاهش اشتهای BCGs  ها نامطمئن هستند اما نتایج فعلی نشان می دهد مدل های فعلی نیاز به بازنگری دارند.
BCGs  ها شبیه نهنگ آبی هستند هر دو غولپیکر و نادر و تنها تعدادی از آنها در جهان سرشماری شده اند.سرشماری های ما از BCG ها شبیه اندازه گیری وزن نهنگها است و وزن آن همان چیزی است که مافکر می کنیم تئوری های جدید منجر به آمدن پرسش های جدید می شوند لین این مطلب را اظهار کرد.
یک توضیح احتمالی دیگر این است که تعداد زیادی از ستاره های بالغ تر در خوشه های کیهانی در محیط های خشن می توانند ستاره هایی را که از ادغام کهکشان ها به دور مانده اند به فضا پرتاب کنند که در مشاهدات اخیر ما قادر به تشخیص نیست این امکان نیز وجود دارد که کهشکان های دیگر با حجم بالا وجود داشته باشند که قادر به ادامه رشد باشند.

سیاهچاله در ابتدای عمر جهان به وجود آمده اند یا بعدا در داخل کهکشان ها شکل گرفته اند دانشمندان به دنبال پاسخ این سوال هستند!

سیاهچاله های بزرگ آنها از داخل کهکشان می آیند یا آن را ایجاد می کنند.آیا سیاهچاله های بزرگ و کهکشان های اولیه با هم بودند یا آنها داخل کهکشان ها ایجاد شده اند.تجزیه و تحلیل های اخیر از امواج گرانشی از برخورد سیاهچاله ها در انشگاه کاردیف می تواند پاسخ را به کمک باسازی تصادف های کیهانی و حوادث پس از آن فاش کند.بر طبق نظریه های امروزی بزرگترین کهکشان ها سیاهچاله های پرجرم در هسته خود دارند اما وقتی کهکشان ها برخورد می کنند سیاهچاله های آنها با هم ادغام می شوند آنها هیچ اطلاعی در باره منشا سیاهچاله های اصلی(در مرکز کهشکان ندارند)
بنا بر این اختر شناسان کاردیف تلاش کرده اند تا امواج گرانشی را مشاهده کنند امواج گرانشی در فضا و زمان که تقریبا صد سال قبل انشتین پیشبینی کرده بود قرار دارند اما آنها هنوز بطور مستقیم شناسایی نشده اند.مهمترین شباهت امواجج گرانشی با امواج ضعیف تر شتاب توده های آنهاست از جمله در اطراف سیاهچاله بارهایی شبیه بارهای شتابدار الکتریکی تولید می کنند که شبیح مادون قرمز و امواج رادیویی است.به همین دلیل امواج الکترومغناطیسی می توانند هر چیزی را که با از دوران های کهن می خواهیم در باره آن بیاموزیم بگویند.
به گفته دکتر مارک هانو از مدرسه کاردیف فیزی و اختر نجوم:اگر ما بتوانیم امواج گرانشی را تشخی بدهیم می توانی پنجره جدیدی به سوی کیهان باز نیم و دروازه ای به سوی ابعاد تاریک نظریه نسبیت عام باز کنیم.
پیشبینی ها بر این است که سیاهچاله ها باید ریز موجهایی در باقت فضا و زمان ایجاد کنند که نام یکی از آنها RINGDOWN است که شامل اطلاعاتی در باره جرم نهایی سیاهچاله ها و چرخش آنها و منشا هر دوی آنها و سیاهچاله است.

گروهی از پژوهشگران با استفاده از 1900 داده کامپیوتر برای یک سال و معادلات نظریه عام انشتین به توصیف اتفاقاتی که بعد از برخورد دو سیاهچاله اتفاق می افتد پرداخته اند هدف نهایی مشاهده برخورد مستقیم سیاهچاله ها با استفاده از امواج گرانشی آنهاست..
این تیم تحقیقاتی شامل بیش از بیست فیزیکدان شاغل در کاردیف داتشگاه یناوین و و جزایر بالئارس، موسسه آلبرت انیشتین در پوتسدام، و موسسه فناوری کالیفرنیا با حل معادلات انشتین در ابر رایانه ها به توصیف دقیق سیاهچاله ها پرداخته است و پس از پیشرفتهایی که در سال 2005 داشته محققان جوان را به شگفتی انداخته است و بخشی از یک انقلاب علمی است.
آشار سازی ها در حال سوق دادن محدودیت های قعلی فناوری و با شبیه سازی هایی که از قدرت پردازش محاسبات کامپیوترهای فعلی منشا می گیرد به ما کمک می کنند.
تعدادی از تئوری های امروزی به ما می گوید سیاهچاله ها در کیهان اولیه تشیل شده است یا بعدا در داخل کهکشان ها تشکیل شده است بصورت ی راز مانده است در هر حال سیاهچاله های اولیه برای این کار بسیار گسترده بودند..
بزرگترین سیاهچاله شناخته شده در مرکز یک کهکشان یک غول بیضوی شکل فوق العاده در مرکز کهکشان M87 در وشه سنبله قرار دارد که در فاصله پنجاه میلیون سال نوری است و جرمی معادل 6.6 میلیارد خورشید ما را دارد و اندازه گیری ها نشان داده در مقایسه با کهکشان راه شیری ما که 150-200 خوشه کروی دارد این کهشان 12000 خوشه روی دارد.
در سال 2011 با استفاده از تلسکوپ فردریک تلسکوپ جمینای هاوایی یک گروه از ستاره شناسان جرم سیاهچاله ای که در بالای تصویر نشان داده شده بود را مجاسبه کرندند که بسیار بزرگتر از سیاهچاله مرکز کهکشان اه شیری که جرمی معادل چهار میلیون برابر خورشید را دارد داشت.افق رویداد این سیاهچاله بیست میلیارد یلومتر بود که می تواند کل کهشان راه شیری ما را به داخل خود فرو ببرد.

تصویر بالایی سیاهچاله مرکزی کهکشان ما را نشان می دهد سیاهچاله بزرگ  Saggitarious A نامرئی است ولی تنظیم شکل گیری ستارگان در مرکز کهکشان را انجام می دهد آیا در نهایت پس از رشد این سیاهچاله عظیم به مصرف خواهد رسید؟
در آینده دور مصافران فضا که خود را در مرکز شکل گیری ی کهکشان مارپیچی بزرگ خواهند یافت  از کهکشان راه شیری بعنوان هیچ چیز به جز گسترش دهنده گازهای بین ستاره ای یاد خواهند کرد از آنجا که نزدیک به مرکز کهکشان یک سیاهچاله بزرگ قرار دارد و فعالیت های شدید و خطرناک اتمی انجام می شود هر چیزی که فراتر از مرز ماده است و در آن را به داخل خود بمکد.