ستاره های بزرگ بر زندگی کهکشان میزبانشان از طریق یونهای رادویی و انفجار های ابر نواختری تسلط دارند.یک موزه دار موزه تاریخ طبیعی آمریکا دپارتمان اختر بیولوژی می گوید:همه عناصر سنگین تر از آهن در انفجار های ابرنواهتری شکل گرفته اند بنابر این بدون آنها شکل گیری حیات در زمین خیلی مشکل است.
یک تیم بین المللی از اختر فیزیک دانان شواهد قوی که یک معمای بزرگ در باره تولد تعدادی از ستاره های بسیار سنگین در کائنات را حل می کند ارائه دادند.
ستاره های بزرگ که ده برابر خورشید هستند در فرابنفش می درخشند و گازهای اطرافشان را گرم می کنند و آن یک شگفتی دارد و آن این است که چرا گاز داغ به بیرون مشتعل می شود.حالا مشاهدات با رهبری تیمی از محققین که از VLA استفاده کرده اند پیش بینی ها را مبنی بر اینکه گازها می توانند سقوط کنند آن را به شکل ساختار های متراکم رشته ای که اشعه رادیویی ستاره ها را جذب می کند زمانی که از آن عبور می کند می سازد.در نتیجه اطراف سحابی گرم شده و سحابی مثل یک شمع می سوزد.
ستاره ها زمانی که بسیار بزرگ می شوند ابرهای گازی سقوط می کنند.به یک باره تراکم و دما به حد کافی بیشتر می شود هیدروژن درون هیلیوم می سوزد و همه ستاره ها می درخشند.ستاره های بسیار بزرگ از طریق ابرهایی که هنوز در حال سقوط هستند شروع به درخشیدن می کنند.نور اشعه ماورا بنفش آنها گازهای اطراف سحابی را با درجه 10 هزار درجه سلیسیوس یونیزه می کنند.مدل های ساده پیشنهاد می دهد که در این مرحله گازهای اطراف ستاره های بزرگ با سرعت گسترش می یابد.اما مشاهدات تلسکوپ رادیویی VLA یک چیز متفاوت را نشان می دهد : طیف وسیعی از یون های هیدروژن بسیار کوچک هستند.
در مدل تئوریسیه شده قدیمی یک توده بزرگ از ستاره ها شکل می گیرد و ناحیه H2 می درخشد و شروع به گسترش می کند و همه چیز تمیز مرتب می شود.
اما گروهی از دانشمندان یک مدل عددی را نشان می دهد که یک پارچی در طول در زمان شکل گیری ستاره ها انجام می شود و مواد بوطر مداوم به هم سقوط می کنند و ستاره ها در ناحیه H2 شکل می گیرد.
مدل های اخیر یز این را نشان می دهند برای اینکه گازهای ستاره ای اطرف ستاره های بزرگ نمی تواند به طور مساوی به درون ستاره سقوط کند زیرا شامل فورم های رشته ای می شوند و مقداری از گاز دارای جاذبه بسیار است که سبب سقوط محلی می شود.نواحی که سقوط از رشته های مارپیچی در آنها انجام می شود.زمانی که ستاره های بزرگ از طریق رشته ها عبور می کننند اشعه ماورا البنفش آن را جذب می کنند و از گازها مافظت می کنند.این محافظت نه تنها توضیح می دهد که سقوط گازها می تواند ادامه داشته باشد.اما چرا سحابی ها یونیزه می شوند؟زمانی که سحابی کوچک است آنها هنوز یونیزه نشده اند بنابراین هزاران سال مثل شمع می سوزند.
این انتقال از یک میدان نادر برای متراکم کردن گاز و برگرداند دوباره بسیار سریع اتفاق می افتد که با بسیاری از اتفاق های نجومی مقایسه نمی شود و شاید برای چند دهه باشد.
مطالعات جدید این تئوری را با آزمایش هایی به طول 23 سال آزمایش می کند و محققین VLA از Sagittarius B2 در 1989 و 2012 استفاده کرده اند.این ستاره های بزرگ در ناحیه ای نزدیک مرکز کهکشان شامل بسیاری از نواحی کوچک گاز یونیزه شده اطراف ستاره های بزرگ واقع هستند.که نواحی بسیاری را برای نورانی شدن کاندید می کند.در طی این زمان چهار ناحیه H2 برای سوختن مورد نیاز است تا در نور تغیر کند.
زمانی سپری شده هنوز متفاوت است این نواحی H2در طول زمان گسترش می یابد.ما در این جزئیات آنها پر نور تر تا کم نور تر می کنندسپس باز می یابند اندازه گیری های محتاطانه می تواند این مدل ها را با جزئیات نشان دهد.
این یافته ها که به وسیله دانشمندانی که در اسکوت انگنس کار می کنند تشریح شده است. دوتا از کهکشان های ما بسیار بزرگ هستند و ستاره های تصویر به دقت توسط هابل ناسا دیده شده است.آنها هنوز یک راز هستند.اما تصاویر جدید جزئیات بیشتری را از گذشته نشان می دهد.
تصویر جفت ستاره عظیم WR 25 and Tr16-244 را که در خوشه باز Trumpler 16 واقع شده است نشان می دهد.این خوشه در خوشه سحابی کارینا جاسازی شده است.یک مجموعه عظیم از گاز و گرد و غبار در فاصله حداکثر 7500 سال نوری زمین نحفته است.سحابی کارینا شامل چندین ستاره داغ می شود.این دو سیستم ستاره ای معروف درخشان ترین هایی تا به امروز هستند که تایید شده هستند.و همچنین مقدار باور نکردنی از گرما را تولید می کنند و این ستاره ها خیلی درخشانند و مقدار زیادی ماورابنفش ساطع می کنند و قسمت های آبی رنگ بسیار قدرتمند هستند که از طریق هیدروژنشان منابع سوخت سریع تری را از نوع دیگری ستارگان می سوزانند.
WR 25 درخشان ترین است که در نزدیکی مرکز تصویر قرار دارد در همسایگی اش Tr16-244 است که سه برابر درخشان تر است.و در بالا نیز WR 25 قرار دارد.دومین ستاره درخشان در سمت چپ WR 25 جرم کمتری را از بقیه ستاره ها دارد ولی به زمین نزدیک تر است.ستاره هایی مانند WR 25 and Tr16-244 در مقایسه با بقیه نسبتا نادر هستند و ستاره شناسان به دلیل تشکیل ستاره و سحابی و تحت تاثیر قرار دادن ساختار تکامل کهکشان به آنها علاقه مند هستند.
WR 25 از دوتای دیگر بزرگتر و جالب تر است.
ماهیت واقعی این نیز دوسال قبل توسط گروهی از ستاره شناسان آلمانی مشخص شد.بعدا کشف شد که حداقلا با دو ستاره ترکیب شده است.جرم یک ستاره Wolf-Rayet پنجاه برابر خورشید است.جرم آن بسیار سریع از طریق بادهای قدرتمند ستاره ای که لایه های خارجی آن پر از هیدروژن است سقوط می کند در حالی که آنها با ترکیب دوتایی نصف جرم Wolf-Rayet star را دارند و به دور آن هر 208 روز می چرخند.
ستاره های بزرگ اغلب در خوشه های متراکم شکل می گیرند.اغلب ستاره های منحصر به فرد از لحاظ فیزیکی به هم نزدیک هستند و این مساله تشخیص و جدا کردن آنها را در تلسکوپ های فضایی دشوار می کند.
مشاهدات هابل نشان داد که سیستم Tr16-244 یک سیستم سه تایی است.دو تا از این ستاره ها بسیار نزدیک به هم هستند که بصورت یک شی دیده می شوند.اما تلسکوپ توسعه یافته هابل آنها را دوتا نشان می دهد.سومین ستاره ده ها صدها یا هزاران سال به دور بقیه می چرخد.روشن ترین و نزدیک ترین ترکیب ستاره های بزرگ دوتایی و ستاره های شه گانه کشف خواص ستاره های بزرگ ر به چالش می کشد.
WR 25 and Tr16-244 به احتمال زیاد منابع رادیویی هستند که سبب می شوند گازهای بزرگ جسم های کوچک کروی را در کارینا نشان دهند که به آرامی در فضا تبخیر می شوند.در حالی که ممکن است ستاره های جدید را نیز با خود شکل دهد.به نظر می رسد امواج رادیویی مسئول شکل گیری جسم های کروی جالب باشند.خاصیت های برجسته در تصویر هابل از این ستاره ها قابل مشاهده است.
این مشاهدات جدید توسط تیمی از ستاره شناسان آمریکایی و اسپانیایی و آرژانتینی بدست آمده است.و آرژانتینی ها یک کاتالوگ جامع از مشاهدات ستارگان را که در نور مرئی قابل مشاهده باشد ساخته اند.
یک تیم بین المللی از اختر فیزیک دانان شواهد قوی که یک معمای بزرگ در باره تولد تعدادی از ستاره های بسیار سنگین در کائنات را حل می کند ارائه دادند.
ستاره های بزرگ که ده برابر خورشید هستند در فرابنفش می درخشند و گازهای اطرافشان را گرم می کنند و آن یک شگفتی دارد و آن این است که چرا گاز داغ به بیرون مشتعل می شود.حالا مشاهدات با رهبری تیمی از محققین که از VLA استفاده کرده اند پیش بینی ها را مبنی بر اینکه گازها می توانند سقوط کنند آن را به شکل ساختار های متراکم رشته ای که اشعه رادیویی ستاره ها را جذب می کند زمانی که از آن عبور می کند می سازد.در نتیجه اطراف سحابی گرم شده و سحابی مثل یک شمع می سوزد.
ستاره ها زمانی که بسیار بزرگ می شوند ابرهای گازی سقوط می کنند.به یک باره تراکم و دما به حد کافی بیشتر می شود هیدروژن درون هیلیوم می سوزد و همه ستاره ها می درخشند.ستاره های بسیار بزرگ از طریق ابرهایی که هنوز در حال سقوط هستند شروع به درخشیدن می کنند.نور اشعه ماورا بنفش آنها گازهای اطراف سحابی را با درجه 10 هزار درجه سلیسیوس یونیزه می کنند.مدل های ساده پیشنهاد می دهد که در این مرحله گازهای اطراف ستاره های بزرگ با سرعت گسترش می یابد.اما مشاهدات تلسکوپ رادیویی VLA یک چیز متفاوت را نشان می دهد : طیف وسیعی از یون های هیدروژن بسیار کوچک هستند.
در مدل تئوریسیه شده قدیمی یک توده بزرگ از ستاره ها شکل می گیرد و ناحیه H2 می درخشد و شروع به گسترش می کند و همه چیز تمیز مرتب می شود.
اما گروهی از دانشمندان یک مدل عددی را نشان می دهد که یک پارچی در طول در زمان شکل گیری ستاره ها انجام می شود و مواد بوطر مداوم به هم سقوط می کنند و ستاره ها در ناحیه H2 شکل می گیرد.
مدل های اخیر یز این را نشان می دهند برای اینکه گازهای ستاره ای اطرف ستاره های بزرگ نمی تواند به طور مساوی به درون ستاره سقوط کند زیرا شامل فورم های رشته ای می شوند و مقداری از گاز دارای جاذبه بسیار است که سبب سقوط محلی می شود.نواحی که سقوط از رشته های مارپیچی در آنها انجام می شود.زمانی که ستاره های بزرگ از طریق رشته ها عبور می کننند اشعه ماورا البنفش آن را جذب می کنند و از گازها مافظت می کنند.این محافظت نه تنها توضیح می دهد که سقوط گازها می تواند ادامه داشته باشد.اما چرا سحابی ها یونیزه می شوند؟زمانی که سحابی کوچک است آنها هنوز یونیزه نشده اند بنابراین هزاران سال مثل شمع می سوزند.
این انتقال از یک میدان نادر برای متراکم کردن گاز و برگرداند دوباره بسیار سریع اتفاق می افتد که با بسیاری از اتفاق های نجومی مقایسه نمی شود و شاید برای چند دهه باشد.
مطالعات جدید این تئوری را با آزمایش هایی به طول 23 سال آزمایش می کند و محققین VLA از Sagittarius B2 در 1989 و 2012 استفاده کرده اند.این ستاره های بزرگ در ناحیه ای نزدیک مرکز کهکشان شامل بسیاری از نواحی کوچک گاز یونیزه شده اطراف ستاره های بزرگ واقع هستند.که نواحی بسیاری را برای نورانی شدن کاندید می کند.در طی این زمان چهار ناحیه H2 برای سوختن مورد نیاز است تا در نور تغیر کند.
زمانی سپری شده هنوز متفاوت است این نواحی H2در طول زمان گسترش می یابد.ما در این جزئیات آنها پر نور تر تا کم نور تر می کنندسپس باز می یابند اندازه گیری های محتاطانه می تواند این مدل ها را با جزئیات نشان دهد.
این یافته ها که به وسیله دانشمندانی که در اسکوت انگنس کار می کنند تشریح شده است. دوتا از کهکشان های ما بسیار بزرگ هستند و ستاره های تصویر به دقت توسط هابل ناسا دیده شده است.آنها هنوز یک راز هستند.اما تصاویر جدید جزئیات بیشتری را از گذشته نشان می دهد.
تصویر جفت ستاره عظیم WR 25 and Tr16-244 را که در خوشه باز Trumpler 16 واقع شده است نشان می دهد.این خوشه در خوشه سحابی کارینا جاسازی شده است.یک مجموعه عظیم از گاز و گرد و غبار در فاصله حداکثر 7500 سال نوری زمین نحفته است.سحابی کارینا شامل چندین ستاره داغ می شود.این دو سیستم ستاره ای معروف درخشان ترین هایی تا به امروز هستند که تایید شده هستند.و همچنین مقدار باور نکردنی از گرما را تولید می کنند و این ستاره ها خیلی درخشانند و مقدار زیادی ماورابنفش ساطع می کنند و قسمت های آبی رنگ بسیار قدرتمند هستند که از طریق هیدروژنشان منابع سوخت سریع تری را از نوع دیگری ستارگان می سوزانند.
WR 25 درخشان ترین است که در نزدیکی مرکز تصویر قرار دارد در همسایگی اش Tr16-244 است که سه برابر درخشان تر است.و در بالا نیز WR 25 قرار دارد.دومین ستاره درخشان در سمت چپ WR 25 جرم کمتری را از بقیه ستاره ها دارد ولی به زمین نزدیک تر است.ستاره هایی مانند WR 25 and Tr16-244 در مقایسه با بقیه نسبتا نادر هستند و ستاره شناسان به دلیل تشکیل ستاره و سحابی و تحت تاثیر قرار دادن ساختار تکامل کهکشان به آنها علاقه مند هستند.
WR 25 از دوتای دیگر بزرگتر و جالب تر است.
ماهیت واقعی این نیز دوسال قبل توسط گروهی از ستاره شناسان آلمانی مشخص شد.بعدا کشف شد که حداقلا با دو ستاره ترکیب شده است.جرم یک ستاره Wolf-Rayet پنجاه برابر خورشید است.جرم آن بسیار سریع از طریق بادهای قدرتمند ستاره ای که لایه های خارجی آن پر از هیدروژن است سقوط می کند در حالی که آنها با ترکیب دوتایی نصف جرم Wolf-Rayet star را دارند و به دور آن هر 208 روز می چرخند.
ستاره های بزرگ اغلب در خوشه های متراکم شکل می گیرند.اغلب ستاره های منحصر به فرد از لحاظ فیزیکی به هم نزدیک هستند و این مساله تشخیص و جدا کردن آنها را در تلسکوپ های فضایی دشوار می کند.
مشاهدات هابل نشان داد که سیستم Tr16-244 یک سیستم سه تایی است.دو تا از این ستاره ها بسیار نزدیک به هم هستند که بصورت یک شی دیده می شوند.اما تلسکوپ توسعه یافته هابل آنها را دوتا نشان می دهد.سومین ستاره ده ها صدها یا هزاران سال به دور بقیه می چرخد.روشن ترین و نزدیک ترین ترکیب ستاره های بزرگ دوتایی و ستاره های شه گانه کشف خواص ستاره های بزرگ ر به چالش می کشد.
WR 25 and Tr16-244 به احتمال زیاد منابع رادیویی هستند که سبب می شوند گازهای بزرگ جسم های کوچک کروی را در کارینا نشان دهند که به آرامی در فضا تبخیر می شوند.در حالی که ممکن است ستاره های جدید را نیز با خود شکل دهد.به نظر می رسد امواج رادیویی مسئول شکل گیری جسم های کروی جالب باشند.خاصیت های برجسته در تصویر هابل از این ستاره ها قابل مشاهده است.
این مشاهدات جدید توسط تیمی از ستاره شناسان آمریکایی و اسپانیایی و آرژانتینی بدست آمده است.و آرژانتینی ها یک کاتالوگ جامع از مشاهدات ستارگان را که در نور مرئی قابل مشاهده باشد ساخته اند.
منبع : dailygalaxy.com
