یک کهکشان با اندازه پنجاه برابر کهکشان راه شیری!

ترجمه رامین فخاری - Ramin Fakhari 
منبع dailygalaxy.com

تصویر متعلق به کهکشان ابرغول بیضوی IC 1101 که عرضی حدود شش میلیون سال نوری دارد و آن را مبدل به بزرگترین کهکشان کشف شده می کند.این کهکشان در 1.07 میلیارد سال نوری زمین در صورت فلکی ویرگو نهفته است و از بیش از صد تیریلیون ستاره تشکیل شده است(برای مقایسه راه شیری در حدود 300 میلیارد ستاره دارد)،این کهکشان یک جسم بسیار درخشان در مرکز Abell 2029 یک خوشه از هزاران کهکشان است و یکی از روشن ترین کهکشان های مشاهده شده تا کنون است،IC 1101 بیشتر از یک چهارم از کل نورش را از مرکز کهکشان ساطع می کند.
IC 1101 بیشتر از 50 برابر اندازه منظومه شمسی(که طولی به اندازه 100 تا 120 هزار سال نوری را دارد)دارد و 2000 برابر پرجرم تر از منظومه شمسی است و اگر در مکان منظومه شمسی قرار داشت،در سایه ابر ماژلانی قرار می گرفت،کهکشان آندرومرا و کهکشان مثلث،هز 1101اندازه اش را مدیون تصادم بسیاری از کهکشان های کوچکتر در حدود اندازه راه شیری و آندرومرا است.از آنجایی که انتظار می رود کهکشان بزرگ تولد کمتری از ستارگان کوچک را داشته باشد مگر آنکه به تصادف و ادغام با کهکشان های کوچکتر ادامه بدهد.IC 1101 در نهایت محو خواهد شد.
کهکشان های بزرگتر در جهان ستاره سازی خودشان را متوقف کرده اند و بجای آن کهکشان های اطراف را می خورند.ستاره شناسان به بیش از 22000 کهکشان را مشاهده کرده اند و دریافته اند در حالی که کهکشان های کوچکتر بسیار تحت تاثیر ساخت ستاره ها با گاز هستند،کهکشان های بسیار بزرگ بسیار کمتر در ستاره سازی تاثیر دارند،و ستاره های جدید را توسط خودشان بسیار کمتر می سازند،و بجای آن با خوردن سایر کهکشان ها رشد می نمایند.
یلاخره انتظار می رود گرانش سبب شود که همه کهکشان ها در گروهها و خوشه ها به هم بسته شود تا با چندین کهکشان غولپیکتر ادغام شوند،در حالی که ما باید میلیاردها سال در انتظار باشیم تا آن به وقوع بپیوندد.اگر شما مدت زمان بسیاری به اندازه چندین برابر عمر جهان به انتظار بنشیدید این اتفاق به وقوع می پیوندد.
آغاز همه کهکشان ها کوچک است و با جمعاوری گاز و مقداری تبدیل آنها به ستارگان رشد می کنند.و سپس آنها با خوردن کهکشان های دیگر بزرگتر می شوند.
کهکشان راه شیری در یک نقطه اوج است و انتظار می رود با خوردن کهکشان های کوچکتر نسبتا بیشتر از خوردن گاز رشد کند.راه شیری مدت زمان طولانی ادغامی با کهکشان های دیگر نداشته است اما شما می توانید بقایایی کهکشان های قدی تر را مشاهده بنمایید.
ما برای خوردن کهکشان های کوتوله اطراف می رویم،ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک،در حدود چهار میلیارد سال نوری،راه شیری در نهایت پاداشش را زمانی که با کهکشان آندرومرا در 5 میلیارد سال نوری ادغام بشود خواهد گرفت.آندرومرا در نهایت ما را خواهد خورد زیرا بسیار بزرگتر است.
رئیس مطالعات می گوید :زمانی که کهکشان ها رشد می کنند گرانش بیشتری دارند و به راحتی می توانند همسایه خود را بکشند.وی دلیل کاهش ستاره سازی در کهکشان های بزرگ را بازخورد شدید در ناحیه بسیار درخشان مرکز کهکشان دانست.هسته داغ کهکشان ها اساسا گاز را می پزد و از سرد شدن آنها به ستارگان جلوگیری می کند.

کهکشان ۱۱۰۱ از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد کهکشان ۱۱۰۱ کهکشانی بسیار بزرگ است که در وسط خوشهٔ ای 2029(Abell 2029)قرار گرفته‌است. طولش به ۶ میلیون سال نوری می‌رسد، درحالی که طول کهکشان راه شیری یکصد هزار سال نوری است.ادامه در ویکیپدیا دانشنامه آزاد

تصویر نجومی روز کهکشان مثلث

کهکشان مثلث یک کهکشان مارپیچی شکل در فاصله حدود سه میلیون سال نوری زمین در صورت فلکی مثلث قرار دارد که بعنوان " مسیه 33 یا NGC 598"نیز شناخته می شود.این کهکشان قطری معادل  ۵۰۰۰۰ سال نوری را دارد و دورترین جسمی است که می توان با چشم غیر مسلح رصد کرد و تخمین زده می شود که حدود ۴۰ میلیارد ستاره داشته باید این رقم برای راه شیری  کهکشان راه شیری ۴۰۰ میلیارد و برای کهکشان آندرومدا ۱۰۰۰ میلیارد ستاره است.و یک تخمین می گوید که جرمی بین ده تا چهل میلیارد برابر خورشید را دارد.
این کهکشان دارای یک منطقه تولد ستارگان بنام منطقه هیولا است که در آن 200 ستاره آبی(ستاره های جوان و پر انرژی)با جرمی بطور متوسط 120 برابر خورشید در آن قرار دارند.

یک سحابی مه آلود

تصویر جدید دوربین هابل WFPC2 ویترین NGC 1501 یک سحابی سیاره ای پیچیده که در صورت فلکی بزرگ ولی کم نور زرافه واقع شده است را نمایش می دهد.
این صورت فلکی در 1787 توسط ویلیام هرشل کشف شد و یک سحابی سیاره ای تنها در 5000 سال نوری از ما است.اختر شناسان ساختار سه بعدی از سحابی را مدل سازی کرده اند، و شکل آن را بصورت بی قاعده بیضوی شکل که با بر آمدگی ها و حباب ها احاطه شده است یافته اند.این سحابی یک ستاره مرکزی روشن دارد که به سادگی در مرکز تصویر قابل مشاهده است به روشنی با ابر سحابی می درخشد.این ملوارید درخشان که در صدف درخشانش جاسازی شده است از سحالی بنام صدف چروک الهام گرفته شده است.
صدف نوعی ستاره بنام ولف رایه است که این ستاره ها معمولا بیست برابر پرجرم تر از خورشید هستند،در حالی که که جرمشان را بسیار سریع از دست می دهند زیرا در معرض طوفان های بزرگ ستاره ای قرار دارند که با سرعت میلیون ها کیلومتر در هر ساعت در فضا می وزند.تعدادی از ستاره های بسیار بزرگ تحت عنوان ولف رایه شناخته می شوند.
در حالی که ستاره مرکزی این سحابی مدت ها قبل به صدف بیرونی وزش کرده است،باقیمانده آن هنوز بسیار گرم و درخشان است،در حالی که بطور فریبنده مانند یک نقطه در مدل های تلسکوپ ها دیده می شود .این ستاره موضوع مطالعه بسیاری از ستاره شناسان بخاطر خواص غیر معمولی آن است،آن ضرباندار به نظر می رسد،طور متفاوت و قابل توجهی در زمان های خاصی از هر ساعت می درخشد.در حالی که ستاره های بی ثبات غیر عادی نیستند،یافتن آن در قلب یک سحابی سیاره ای غیر عادی است.
رنگهای تصویر اختیاری و دلخواه هستند.

منع : spacetelescope.org
ستارگان ولف-رایه (به انگلیسی: Wolf-Rayet stars) ستارگانی بسیار پرجرم یعنی با جرم بالای ۲۰ جرم خورشید هستند. آنان همچنین بسیار روشن وداغند و از این رو توجّه اخترشناسان را جلب کرده‌اند و به دلیل روشنایی زیاد خود یکی از گونه های فراغول‌ها هستند. طیف این ستارگان نیز غیر عادّی است و این خود یکی از عواملی است که آنان را از دیگر ستارگان آسمان جدا می‌سازد.[ادامه در ویکی پدیا دانشنامه آزاد ]